Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι(2017)

(Estiu 1993 / Summer 1993)  Πρώτη προβολή: 21-06-2018

Η Καταλανή σκηνοθέτης δημιουργεί μια αυτοβιογραφική ταινία, αλλά επιτυγχάνει κάτι πολύ δύσκολο: ενώ το προσωπικό στοιχείο είναι σαφές, το «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι» δεν ξεπροβάλλει ποτέ ως μια άσκηση ψυχανάλυσης της δημιουργού της. Αυτή προφανώς την έχει κάνει ήδη. Αντιθέτως, αξιοποιεί το βίωμα για να αναδείξει τις αισθήσεις, την παιδική οπτική, την καλοκαιρινή ραστώνη, το παιχνίδι, τη σύγχιση, την απόρριψη. Το μετατρέπει σε σινεμά, με λίγα λόγια.

Ένα αυτοβιογραφικό και συγκρατημένα συγκινητικό δράμα και μαζί ένα από τα ομορφότερα κινηματογραφικά ντεμπούτα που έχουμε δει τελευταία.

Η νεόκοπη Κάρλα Σιμόν δραματοποιεί σημαδιακές στιγμές των παιδικών της χρόνων σε ένα «Καλοκαίρι» πράγματι αξέχαστο.

Ξεχωρίστε αυτή τη μικρή, αλλά τόσο συναισθηματικά δυνατή ταινία από τον... κατιμά της σωρείας των φιλμ που κατακλύζουν τους κινηματογράφους και αυτό το καλοκαίρι, αγνοήστε τον παραπλανητικά (έως και απαράδεκτα) «ξέγνοιαστο» ελληνικό τίτλο και θα ανταμειφθείτε με ένα αυθεντικά τρυφερό, άκρως επιτυχημένο ψυχογράφημα ενός μικρού παιδιού στη σημαντικότερο σημείο κρίσης της νεαρής του ζωής.

Σκοτεινή και ταυτόχρονα αισιόδοξη, πικρή όσο και ειλικρινής ιστορία ενηλικίωσης, η οποία αποτυπώνει χωρίς γλυκερούς συναισθηματισμούς όλες τις πτυχές του εύθραυστου παιδικού ψυχισμού.

Ένα ημιαυτοβιογραφικό φιλμ –το ντεμπούτο της Κάρλα Σιμόν κέρδισε 3 Βραβεία Γκόγια μεταξύ των οποίων εκείνο της καλύτερης σκηνοθεσίας, ενώ το φιλμ αποτέλεσε την πρόταση της χώρας για το ξενόγλωσσο όσκαρ– που μετατρέπεται σε μια εξαίσια μελέτη πάνω στα τραύματα της παιδικής ηλικίας.

Οπλισμένη με δυο αληθινά ακαταμάχητες μικρές πρωταγωνίστριες και μια αποφορτισμένη ειλικρίνεια, η Κάρλα Σιμόν καταφέρνει, στην πρώτη της ταινία, κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να αποτυπώσει τη ζωή όπως είναι, με το βάρος και την ελαφρότητά της. Και μαζί να γλυκάνει και να συγκινήσει σαν δυνατή ανάμνηση του θεατή.

...μια από τις πιο ωραίες, ταυτόχρονα συγκινητικές, διεισδύσεις πάνω στη ψυχολογία του παιδιού.

Η σκηνοθέτις Κάρλα Σιμόν συλλαμβάνει τη θλίψη στις τυχαίες, καθημερινές κινήσεις της μικρής ηρωίδας σε ένα δράμα ατμόσφαιρας, με εξαιρετικά ευαίσθητη την τελευταία σκηνή της παιδικής, υπαρξιακής αμηχανίας.

Η ζωή της Φρίντα στην επαρχία δίνει εφόδια στη σκηνοθέτρια για να φτιάξει ένα ευαίσθητο, λυρικό φιλμ που είναι μάλιστα παρμένο από προσωπικές εμπειρίες της.