Ο Γίγαντας(2017)

(Handia)  Πρώτη προβολή: 28-06-2018

Tόσο μέσα από τη σχέση των δυο αδερφών με τους άλλους αλλά και μεταξύ τους (και την προσαρμογή και επανασύνδεση που σταδιακά ακολουθεί, επανασύνδεση δοσμένη με ευαισθησία και λεπτότητα), βρίσκουν την ευκαιρία να σχολιάσουν θέματα όπως αυτά της πολιτιστικής ταυτότητας (μαζί και του κινδύνου καταστροφής της), της παγκοσμιοποίησης, αλλά και της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας (βλέπε την εξαφάνιση των οστών του Γιοακίν), ιδιαίτερα σ' ότι αφορά τη χώρα των Βάσκων καθώς και της υπόλοιπης Ενωμένης (;) Ευρώπης.

Στιβαρό, συγκινητικό όσο και κινηματογραφικά ώριμο δράμα, το οποίο απέσπασε δέκα βραβεία Γκόγια.

Ο γίγαντας αδερφός αναπτύσσεται διαρκώς, η ταινία όμως... όχι. Του ύψους με λίγα λόγια, αλλά όχι του βάθους.

...αυτός ο «Γίγαντας» ωστόσο εντυπωσιάζει με την αρτιότητα της παραγωγής και τη στιβαρότητα του δράματος, ενώ η διεύθυνση φωτογραφίας του Χαβιέρ Αγκίρε αναδεικνύει την ομορφιά του βασκικού τοπίου και απογειώνεται με εσωτερικά πλάνα που παραπέμπουν εικαστικά σε πίνακες ζωγραφικής της περιόδου.

Οι πεποιθήσεις για τη ζωή των δύο αδερφών τοποθετούνται από τους Άιτορ Αρέγκι και Γιόν Καράνο στα δύο άκρα. Υπάρχει μεταξύ τους μια σχέση αλληλοεξάρτησης, ενώ την ίδια στιγμή ο συμβολισμός του σκηνοθέτη είναι ευρύτερος, αποδεικνύοντας το χάσμα των αντιλήψεων για τον κόσμο, από τους Ισπανούς, την εποχή της εκβιομηχάνισης.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας βάσκος αγρότης που πάσχει από γιγαντισμό «αξιοποιείται» ως θέαμα από τον αδελφό του, σε αυτή την σινεφιλική, καλοφτιαγμένη ταινία-παραμύθι, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία.

Οι Βάσκοι σκηνοθέτες Αϊτόρ Αρέγκι και Τζον Γκαράνιο αφηγούνται με όρους σκοτεινού παραμυθιού μια πραγματική ιστορία της πατρίδας τους η οποία, παρά την τεχνική αρτιότητα και την ενδιαφέρουσα πολιτισμική της διάσταση, χάνει τη μαγεία της ήδη από τα μισά της διαδρομής της.

Οι διάλογοι και η εξέλιξη της ιστορίας δεν μπορούν να φτάσουν σε επίπεδα ίδια με αυτά της δύναμης της εικόνας (εξαιρετική δουλειά του ταλαντούχου κινηματογραφιστή Χαβιέρ Αγκίρε), οδηγώντας σε ένα άνισο αποτέλεσμα με πολλές επί μέρους αρετές, δοσμένες με ανοικονόμητο τρόπο.

Ενίοτε συγκινητικό δράμα βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά, αλλά και μια δυσκίνητη ταινία, ακριβώς όπως δυσκίνητος είναι ο κεντρικός ήρωάς της. Δεν είναι τόσο το θέμα που κουράζει όσο η στατικότητα στην αφήγηση.

Αν θες να «μαγευτείς από τα τοπία» κι αν φτάνεις σε οργασμό στο άκουσμα της λέξης «ελεγειακός/ἠ/ό», παίζει να ξετρελαθείς. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μάλλον θα μετράς τα λεπτά μέχρι να τελειώσει.