Ουρανοξύστης(2018)

(Skyscraper)  Πρώτη προβολή: 12-07-2018

Κρίμα που ο σκηνοθέτης R.M Thurber δεν τόλμησε να προσγειώσει το σενάριό του με περισσότερη αληθοφάνεια, ενώ η δυνατότητα υπήρχε, ωστόσο με την αξιόλογη σκηνοθετική του αντίληψη και τον D. Johnson άκρως φιλότιμο, παραδίδει μια άκρως διασκεδαστική πύρινη ταινία δράσης.

Ποτέ δεν χώνεψα αυτό το βουνό από κρέας που λέγεται Ντουέιν Τζόνσον - γνωστός και ως «The Rock» -, όμως θα ήμουν ψεύτης αν δεν παραδεχόμουν ότι διασκέδασα με τον «Ουρανοξύστη», μια veritable περιπέτεια καταστροφής της παλιάς σχολής αλλά με σύγχρονα εφέ.

Το σενάριο βρίθει υπερβολικών φιτιλιών, ο Τζόνσον κάνει τα πιο εξωφρενικά πράγματα να φαίνονται βατά και η τελική σκηνή είναι ένας ενδιαφέρων, αν και παρατεταμένος, φόρος τιμής στην περίφημη σκηνή με τους καθρέφτες από το Enter the Dragon, το κλασικό καράτε movie του Κράουζε με τον Μπρους Λι.

Αμερικάνος σύμβουλος ασφαλείας με προσθετικό πόδι σκαρφαλώνει σε φλεγόμενο υπερ-ουρανοξύστη του Χονγκ Κονγκ για να σώσει σύζυγο και δυο παιδιά, σε μια μαξιμαλιστική περιπέτεια, που σώζεται χάρη στον Τζόνσον.

Ο «Ουρανοξύστης» του Ρόσον Μάρσαλ Θέρμπερ συνδυάζει το disaster movie (οι παλιοί θα θυμηθούν τον «Πύργο της κολάσεως» από τα 70ς με τα εντυπωσιακά εφέ φωτιάς), την hitech τρομοκρατία, το οικογενειακό δράμα - τόσο ο ήρωας όσο και η σύζυγός του αποδεικνύονται «σκυλιά» στην προστασία των παιδιών τους – και μια ισχυρή δόση ιλίγγου που προκαλείται στο θεατή από τις αμέτρητες σκηνές που ο ήρωας κρέμεται στο κενό!

Ποιος νοιάζεται για σεναριακό ρεαλισμό από την στιγμή που ταινίες όπως ο Ουρανοξύστης ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν να προσφέρουν. Εντυπωσιασμό και ώρες διασκέδασης χωρίς προβληματισμό. Εξάλλου ταινία με τον Ντουέιν Τζόνσον διαλέγεις, όχι γουρούνι στο σακί.

Χτισμένος πάνω στα γερά θεμέλια του Ντουέιν Τζόνσον, αυτός ο «Ουρανοξύστης» είναι η αποθέωση της (μη) επιστημονικής φαντασίας στη συσκευασία μιας περιπέτειας για... όλη την οικογένεια.

Περιπέτεια ασταμάτητης δράσης με γαρνιτούρα ολίγη από καταστροφή, σε ένα recital αμέτρητων απιθανοτήτων. Σαν θέαμα δεν είναι πάντα εντυπωσιακό, αποτελεί πάντως ένα ασφαλές και τυπικό δείγμα γραφής της εισπρακτικής μηχανής του Χόλιγουντ που λέγεται Ντουέιν Τζόνσον.

Ένα σωρό περιπέτειες καταστροφής συμπυκνώνονται σε μια ευπρεπή, by the book κόπια τους, η οποία στο φινάλε οδηγείται σε παρανάλωμα κλισέ και αυθαιρεσίας.

Μια περιπέτεια που θέλει να τιμήσει την παράδοση κλασικών ταινιών σαν το πρώτο «Die Hard» και τον «Πύργο της Κολάσεως», αντ' αυτού όμως καταρρέει υπό το βάρος της ανυπαρξίας αξιομνημόνευτων κακών και ενός σεναρίου που να προσφέρει κάτι περισσότερο από μια απλή μάχη με το χρόνο.