Μια Αμερικάνικη Ληστεία(2018)

(American Animals)  Πρώτη προβολή: 12-07-2018

Όταν ο σκηνοθέτης διαθέτει όραμα, έχει δημιουργική ελευθερία και κατέχει το θέμα του, τότε αποτέλεσμα είναι διαμαντάκια όπως το "American Animals", μια απολαυστική αληθινή ιστορία χαρμολύπης, με αξιέπαινη δουλειά απ' το cast και τους συντελεστές.

Ο Ταραντίνο συναντά το «Ρασομόν» και μια θεοπάλαβη αληθινή ιστορία σε ένα πρωτότυπα στημένο heist movie, το οποίο σχολιάζει πικρά κι απόλυτα μοντέρνα το διαρκές κυνήγι του αμερικανικού ονείρου.

Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του Μπαρτ Λέιτον, του ντοκιμαντερίστα που μας χάρισε πριν λίγα χρόνια τον εκπληκτικό «Απατεώνα», παντρεύει σινεφιλικά το είδος του ντοκιμαντέρ με τη μεγάλη παράδοση του heist movie, αναβιώνοντας μία από τις πιο εξωφρενικές ληστείες της πρόσφατης αμερικανικής ιστορίας, με πρωταγωνιστές μερικούς από τους πιο προικισμένους ηθοποιούς της νέας γενιάς (Μπάρι Κέογκαν, Έβαν Πίτερς).

H αληθινή ιστορία για μια από τις πιο εξωφρενικές ληστείες στην ιστορία της Αμερικής, μια απολαυστικά μεταμοντέρνα ταινία για τις διαφορετικές όψεις της αλήθειας.

Από τη φαινομενικά καλοστημένη παράσταση όπου οι δράστες αποφασίζουν να μεταμορφωθούν σε «γέρους επειδή είναι αόρατοι» μέχρι τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά – αλλά και τη ζημιά- ο σκηνοθέτης φυτεύει ένα σπόρο μεγαλοφυούς παράνοιας στο εσωτερικό του φιλμ, αφήνοντας την καλλιέργεια του πότε στο λυτρωτικό χιούμορ, πότε στην καυστική κοινωνική κριτική και πότε στην άψογα γυαλισμένη δράση.

Το φετινό «Baby Driver» ως εάν είχε δώσει μερτικό στο «Ιστορίες της Ζωής μας». Αυτό σημαίνει ότι αν ξηλωθούν για εισιτήριο ένας σοφιστικέ (θα ξαναδείτε τον αγορίνα – Νέμεση του «Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού») κι ένας μουλτιπλεξάς, ένας γονιός κι ο λυκειόπαις του, είναι πολύ πιθανό να το χαρούν εξίσου. Εκτός αν ακούνε... «κλεψιμέικο» απ' τα States και φωνάζουν το 100.

Το σάουντρακ είναι σούπερ, οι ηθοποιοί είναι τρομεροί (αυτός ο Udo Kier ρε παιδί μου, τι καλτάρα η θεάρα!), οι πραγματικοί πρωταγωνιστές έχουν φοβερό ενδιαφέρον ως περσόνες, περνάς καλά βλέποντας την ταινία και μπορείς να το βάλεις να δουλέψει και λίγο το ρημάδι το μυαλό – σε... πείθει η ταινία να το κάνεις.

Ο Λέιτον ξέρει να παίζει έξυπνα ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, στην προσπάθειά του να ανακαλύψει την αντικειμενική (αν αυτή υπάρχει) αλήθεια ανάμεσα σ' αυτά που συμβαίνουν και σε όσα σχολιάζουν οι συμμετέχοντες.

...μια υβριδική περιπέτεια που άλλες φορές κινείται με επιδεξιότητα και σβελτάδα, όπως αρμόζει στο κλασικό είδος που υπηρετεί, ενώ σε αρκετές φάσεις κοντοστέκεται με πονηριά και αμηχανία στο θέμα.

Επί της ουσίας πρόκειται για το χρονικό μιας απίστευτης συρραφής λαθών, «οργανωμένης» από ανώριμα παιδιά που νομίζουν ότι επειδή ξέρουν απ' έξω κι ανακατωτά το «Reservoir dogs» του Κουέντιν Ταραντίνο μπορούν να κάνουν μια ληστεία. Αυτό το στοιχείο ίσως να αποτελεί το πιο ενδιαφέρον της ταινίας, στην οποία αφηγητές είναι οι πραγματικοί κακοποιοί, στοιχείο που προσδίδει στην «Αμερικανική ληστεία» το στοιχείο του ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας.