Ζωή σε Φιλμ(2017)

(Kodachrome)  Πρώτη προβολή: 09-08-2018

Ο σκηνοθέτης, πατώντας πάνω σε ένα ευφυές και διεισδυτικό σενάριο, έχει πλάσει τρεις βαθιά ανθρώπινους χαρακτήρες που συγκρούονται με τον εαυτό τους και προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους, σε έναν κόσμο που αλλάζει: από τον κόκκο στα pixels, από το βινύλιο στα cd, από το αναλογικό στο ψηφιακό.

Με όπλο της μια τίμια αντιπαράθεση γιου (επαρκής ο Σουντέικις) και πατέρα (μετρημένος και στην «οσκαρική» του σκηνή πολύ συγκινητικός ο ΄Εντ Χάρις), το φιλμ του Ρέιζο κινείται σχεδόν ελεγειακά - για ευθυτενή americana – προς την δική του κάθαρση. Που θα συμβεί προβλέψιμα, αλλά όπως θα ήλπιζες προβλέψιμα, όχι όπως θα φοβόσουν: Μέσα σε βουβή αναμέτρηση με το παρελθόν. Που κι αν δεν αλλάζει, δοθείσης ευκαιρίας, φωτίζει αλλιώτικα το παρόν και τη συνέχεια.

Road movie τρυφερό, ανθρώπινο, αλλά χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις...

Αν και ακολουθεί όλα τα κλισέ και τις αναγνωρίσιμες στάσεις του παραδοσιακού κινηματογραφικού ταξιδιού (δείτε το λήμμα «roadmovie» και τα παράγωγα του) η ταινία καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρον μας, χάρη κυρίως στην πηγαία ανθρωπιά, τον απλόχερο.

Εχει το πλεονέκτημα τριών θαυμάσιων ερμηνειών: του ευαίσθητου, κωμικο-τραγικού Τζέισον Σουντέικις, της γεμάτης ενέργεια Ελίζαμπεθ Ολσεν και του Εντ Χάρις που κάνει τον κόπο να δίνει οσκαρικές διαστάσεις σε κάθε σκηνή του.

Ταινία καλών προθέσεων, ερμηνειών και συνολικά ευπρεπής ως αποτέλεσμα, που μπορεί και να σας συγκινήσει ειλικρινά αν είστε λάτρεις της φωτογραφίας και γενικώς σκεπτικοί απέναντι στη νέα ψηφιακή εποχή. Ωστόσο, η μεγάλη αμφιβολία είναι αν θα τη θυμάστε (και) το επόμενο πρωί, μετά τη θέασή της στο σινεμά...

Μολονότι συγκινεί και οι ρόλοι ερμηνεύονται με χαρακτηριστική άνεση (ακόμα και από τον –κατά κύριο λόγο, κωμικό Σουντέικις) δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την χαμένη ευκαιρία να πάει το πράγμα ένα βήμα παραπέρα και να το αναγάγει σε μια σπουδή επάνω στη σχέση πατέρα-γιου.

Σαν παλιό, γνώριμο και απόλυτα ασφαλές θερινό σινεμά, το «Ζωή σε Φιλμ» αποτελεί ουσιαστικά ένα road movie νοσταλγίας χωρίς καμία απολύτως αφηγηματική έκπληξη αλλά με μια αβίαστη φυσικότητα στον τρόπο που σερβίρει τα κλισέ του.

Χωρίς εκπλήξεις και υπολογισμένο ως τις λεπτομέρειές του, κερδίζει κυρίως τη συμπάθεια λόγω των Εντ Χάρις και Τζέισον Σουντέικις στους ρόλους του πατέρα και γιου αντίστοιχα, με τον τελευταίο να πετυχαίνει επιτέλους έναν καλό δραματικό ρόλο, κάτι που προσπαθεί εδώ και μια διετία, παίζοντας στα Sleeping with Other People και Colossal.

Road trip χαρακτήρων που στηρίζεται σε μία και μόνη ιδέα, το τέλος του φωτογραφικού φιλμ ως το τέλος μιας ολόκληρης εποχής, την οποία δεν ξέρει να αναπτύξει ή να εκμεταλλευτεί στο ελάχιστο.