7 Μέρες στο Έντεμπε(2018)

(7 Days in Entebbe)  Πρώτη προβολή: 16-08-2018

Δυνατή, σοβαρή (και όχι απλά σοβαροφανής) παραγωγή που μπορεί μεν να χάνει συχνά τους ρυθμούς της, ωστόσο είναι αρκετά συμπαγής για να κρατήσει το ενδιαφέρον (αν όχι συνεχόμενα το σασπένς) και να προσφέρει κάποιες πρωτότυπες στιγμές.

O Βραζιλιάνος σκηνοθέτης Ζοζέ Παντίλια, αναλαμβάνει να ψηλαφίσει με καθαρό μυαλό, αλλά και σκηνοθετική ατολμία, αυτό που έως σήμερα χαρακτηριζόταν ως ένας άψογος στρατιωτικός χειρισμός και μια απόλυτη αντιτρομοκρατική επιτυχία.

Το φόρτε του είναι ο ρυθμός και η επιτάχυνση, όποτε χρειάζεται, σε διαφορετικά μέτωπα, αντιπαραβάλλοντας πρωταγωνιστές και παράγοντες της δράσης, χωρίς να χάνει beat, σε ένα πλαίσιο εξαιρετικά επαγγελματικής κινηματογράφησης, πάντα σε ένα αυθεντικά '70s ύφος – κάτι που τείνει να γίνει υπολογίσιμο είδος ταινιών.

Με κινηματογράφηση που θυμίζει έντονα την υπόθεση του Last King Of Scotland - ειδικά στα πλάνα της εμφάνισης του ογκώδους δικτάτορα, ετούτο γίνεται ακόμη πιο έκδηλο – το φιλμ σέβεται τα αληθινά δεδομένα και δεν τα τροποποιεί ως κίνηση προπαγάνδας, ανεβάζει σταδιακά παλμούς μέχρι να οδηγηθούμε στην τελική φάση της σφαγής, ενώ δεν λησμονεί την αρτιστικά ποιητική του υφή, συνδυάζοντας σε αρκετές περιπτώσεις, την δράση με την χορευτική τελειότητα ομάδας κίνησης, σε ένα πολύ ενδιαφέρον εικαστικό μιξάζ.

Ο βραβευμένος με Χρυσή Άρκτο σκηνοθέτης Χοσέ Παντίλα («Οι Επίλεκτοι») και ο σεναριογράφος του εντυπωσιακού «’71» Γκρέγκορι Μπερκ παραδίδουν μαθήματα εύκολου συναισθηματισμού, σε ένα χαμηλότονο εναέριο δράμα που πασχίζει για ένταση.

Η σκηνοθεσία του είναι ακαδημαϊκή, ρεπορταζιακή και σχετικά επίπεδη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ταινία (που έχει ξαναγυριστεί στο παρελθόν για το σινεμά και την τηλεόραση) δεν βλέπεται με περιέργεια.

Γενικά το 7 Days in Entebbe ήταν μια ταινία με πολλές δυνατότητες να χτιστεί μια πολύ δυναμική ταινία με ένταση και αγωνία, ωστόσο το περιεχόμενο της ταινίας μας κάνει να την ξεχνάμε αμέσως μετά τους τίτλους τέλους της, έστω κι αν δεν είναι τόσο κακή, αλλά ημιτελής.

Θρίλερ ομηρείας από πραγματικά γεγονότα, άψογο ως παραγωγή και με ενδιαφέρουσες ηθικοπολιτικές παραμέτρους που όμως χάνονται τελικά στην κάπνα του ηρωισμού.

Υπάρχει μια αγωνία για το αποτέλεσμα, αλλά δεν υπάρχει νεύρο. Η Ρόζαμουντ Πάικ και ο Ντάνιελ Μπρουλ μεταξύ των αεροπειρατών, παίζουν άνευρα και η Ρόζαμουντ Πάικ νομίζεις ότι θα καταρρεύσει από σε στιγμή σε στιγμή. Ο ρόλος της την υπερβαίνει και στο βλέμμα της βλέπεις μια αεροπειρατίνα με ανασφάλεια. Κρίμα.

...Και δημιουργείται στον θεατή το εύλογο ερώτημα: Ανεχόμαστε τόσα χρόνια μερικές χολιγουντιανές ιμπεριαλιστικές ή προπαγανδιστικές ταινίες που άνευ λόγου προβάλλονται στη χώρα μας, τώρα αρχίσαμε να εισάγουμε και ισραηλινές;