Κυνηγός(2018)

(Predator)  Πρώτη προβολή: 13-09-2018

Μπορεί να ξεπερνάει το προηγούμενο «Predators» του 2010, όμως πείτε με παλιομοδίτη, πείτε με «old-school», αλλά για άλλη μια φορά θα πω πως σαν το πρώτο κανένα! Έχει γίνει δουλειά αλλά κυρίως σε λάθος τομείς. Κρίμα γιατί οι βάσεις υπήρχαν για κάτι πιο ώριμο και ατμοσφαιρικό, άλλα απ'ότι φαίνεται κάπου το έχασαν στην πορεία. Το μόνο που σου μένει είναι ότι είδες άφθονη δράση με αρκετά πειστικό CGI και απολαυστικό σπλάτερ.

Ο εξωγήινος Κυνηγός επιστρέφει (με παρέα) στη Γη, κάτι απόστρατοι σαλεμένοι, μαζί με ημι-αυτιστικό παιδί-τζιμάνι, και σένια βιολόγο αναλαμβάνουν δράση, αλλά η ταινία, πέρα από ματωμένη δράση, δεν λέει τίποτα.

Μια αρχικά διασκεδαστική μείξη περιπέτειας και κωμωδίας, η οποία καταλήγει να είναι ένα θορυβώδες κι εξεζητημένο μπέρδεμα.    

(Αναίτιο) Reboot του «Κυνηγού» από τον Σέιν Μπλακ.

Προσφέρει θέαμα, κάμποση δράση και μπόλικο αίμα, αλλά και πάλι άτυχος μας βγήκε αυτός ο καινούργιος «Κυνηγός», που δεν δύναται να «αναγεννηθεί» με τα ίδια παλιά υλικά και μια εντελώς ασήμαντη ιστορία. Οι οπαδοί του φανταστικού δεν θα βρουν σημάδια ανανέωσης, τα κτήνη των multiplex θα ζητωκραυγάσουν σε μερικές σκηνές και... αναμείνατε για τα επόμενα sequels. Ο Σέιν Μπλακ θα ήθελε να κάνει τριλογία, λέει. Εγώ, αν ήμουν το τέρας, δεν θα ξαναπατούσα τούτη τη γη...

Μανιακό sequel μιας πολύ καλής ταινίας είδους, αποδεικνύει, ξανά, πως τα ψηφιακά εφέ και η δικτατορία του multiplex έχει σκοτώσει το σινεμά αυτό.

Η σεναριακή ανισότητα δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στο έργο, με αποτέλεσμα τελικά να προκύπτει ένας τεράστιος, χαοτικός αχταρμάς, κινηματογραφικά ασύνταχτος, με κάποιες εκβιαστικές παραπομπές στο παλιό. Βλέπεται ευχάριστα, αρκεί να μη σκέφτεστε πολύ.

Ο Κυνηγός του Μπλακ είναι μια διχοτομημένη περιπέτεια με ανεκτή δομή που χτίζεται άτσαλα και άσχετα πάνω στην παρεΐστικη, ενήλικη κωμωδία φανταρίστικου ύφους και την επιστημονική φαντασία με παλιομοδίτικα, δηλαδή μπαγιάτικα και όχι ηθελημένα παλαιάς κοπής, εφέ με πράσινα ζουμιά, στραβοχυμένα διαστημικά σκυλιά, κακοσχεδιασμένους εξωγήινους σαν μουτσούνες αξιολησμόνητης αποκριάς.

Αχρείαστο reboot μιας κλασικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας των 80ς που είχε πρωταγωνιστή τον Άρνι Σβαρτσενέγκερ ο οποίος τα έβαζε με εξωγήινους πολεμιστές.

Το σενάριο και η απόδοσή του μοιάζουν με σφυριά που με λύσσα καρφώνουν στον εγκέφαλό μας καρφιά ανοησίας, φρίκης και απώθησης.