Το Σπίτι με το Ρολόι στον Τοίχο(2018)

(The House with a Clock in its Walls)  Πρώτη προβολή: 20-09-2018

Οκ, Χάρι Πότερ μπορεί να μην είναι, αλλά τόσο η χημεία ανάμεσα στον Μπλακ και της Κέιτ Μπλάνσετ στο ρόλο της μάγισσας-γειτόνισσας-κολλητής του όσο και η στροβιλιστική σκηνοθεσία του Ίλαι Ροθ δημιουργούν μια επαρκώς fun ατμόσφαιρα για όλη την οικογένεια.

Μια ωραία ταινία για παιδιά, που θα περάσει απαρατήρητη όμως από τους μεγάλους ακόμα κι αν αγαπάνε τις περιπέτειες φαντασίας.

Σκοτεινή, γοτθικής ατμόσφαιρας νεανική περιπέτεια φαντασίας (ο Τιμ Μπάρτον στον κόσμο του «Χάρι Πότερ»), η οποία τα καταφέρνει πολύ καλύτερα ως κωμική φαντασία παρά ως τρομακτική περιπέτεια.

Μπάρι Σόνενεφελντ και Μπραντ Σίλμπερλινγκ (στα δύο «Οικογένεια Άνταμς» και στο «Λέμονι Σνίκετ», αντίστοιχα) κατάφεραν μια εντελώς πιο διασκεδαστική κατάδειξη του αλλόκοτου και της παιδικής εφευρετικής διαβολιάς, αποφεύγοντας ολόσωστα να χωρέσουν στο σύνολό τους παράταιρη αισθητική. Αλλά πολύ φοβάμαι πως όταν έβγαιναν εκείνα τα έργα ο Ροθ έβλεπε τα grindhouse και τα horror βασανισμού εκείνης της εποχής, εμβολιαζόμενος με μηδενισμό που ο άνθρωπος επ' ουδενί μπορεί να αποκρύψει παρόλη την κενή δεξιοτεχνία του.

Εν ολίγοις, όλα κινούνται μάλλον στον αυτόματο πιλότο σε μια ταινία που σε εντυπωσιάζει με το production value της, αλλά δύσκολα θα καταφέρει να σε... μαγέψει.

Ο Ελάι Ροθ αφήνει κατά μέρος το torture porn για μια οικογενειακή περιπέτεια φαντασίας γεμάτη μαγικά τρικ αλλά δίχως κινηματογραφική μαγεία.

Η σκηνοθεσία είναι επίπεδη, ο Τζακ Μπλακ κινείται σε μεσαίες συχνότητες, η Κέιτ Μπλάνσετ δεν έχει ζουμερό ρόλο, ενώ τα εφέ είναι μάλλον φιλικά στα παιδιά του δημοτικού, χωρίς να γίνονται ποτέ θεαματικά ή αρκούντως τρομακτικά.

Ορφανό αγοράκι του 1955 μυείται σε ξόρκια και λοιπά τρικ από τον μάγο θείο του και μια επίσης μάγισσα γειτόνισσα, σε αυτή την πολύ μέτρια μεταφορά δημοφιλούς παιδικού βιβλίου.

Παιδική ενηλικίωση την οποία ο σκηνοθέτης λαϊκιστικών ταινιών τρόμου Ελι Ροθ («Κανίβαλοι») χειρίζεται αμήχανα συνδυάζοντας τη νεκρομαντεία και τα φαντάσματα στα ίχνη που χάραξε ο πάλαι ποτέ Χάρι Πότερ, χωρίς όμως το εκτόπισμα, τη γοητεία, το ξάφνιασμα των έργων της Τζόαν Κ. Ρόουλινγκ.

Χάλια και εντελώς παιδιάστικη πλοκή, ανέμπνευστη σκηνοθεσία και ατμόσφαιρα, ερμηνείες για Χρυσά Βατόμουρα και το τέλος του hype για τον Ίλαϊ Ροθ. Δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσει!