Bel Canto(2018)

Πρώτη προβολή: 27-09-2018

Συμπαθές στις προθέσεις και ζεστό στα συναισθήματά του, χωρίς όμως την απαιτούμενη ένταση και πειθώ μελόδραμα, εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα.

Με εξαίρεση την ξαφνική λύση και το δυναμικό ξεκίνημα, η ταινία στερείται αιχμής και πρωτοτυπίας και ανελίσσεται με σεναριακές αφέλειες και κλισέ στους διαλόγους, αποδυναμώνοντας ένα ετερόκλητο, ικανό καστ.

Αστεράτη αμερικανίδα σοπράνο μαζί με πολυφυλετικούς, κοσμικούς συνδαιτημόνες πέφτουν όμηροι αντικαθεστωτικών ανταρτών στη διάρκεια γκαλά σε λατινοαμερικάνικη πρεσβεία, σε αυτή την πλαδαρή, και τεχνικά επιλήψιμη μεταφορά γνωστού μπεστσέλερ.

Απρόσμενα καλό, διεθνές καστ που προσπαθεί να σώσει τον δημιουργό της ταινίας του από το αφηγηματικό μπέρδεμα που ο ίδιος δημιούργησε μέσα από ένα (έτσι κι αλλιώς) μέτριο αρχικό υλικό. Κατά καιρούς το επιτυγχάνει, διασώζοντας τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του ερμηνευτικού του σκέλους. Έτσι, μόνο αν είστε ορκισμένοι fans των πρωταγωνιστών, ίσως εκτιμήσετε λίγο περισσότερο αυτό το... πολυεθνικό δράμα το οποίο μιλά σε τόσο πολλές γλώσσες ώστε στο τέλος καταντά να χάνει την προσωπική του ταυτότητα.

Ο δρόμος της μετριότητας είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, είναι όμως σταθερά κρίμα όταν κάποιες προθέσεις είναι ευγενείς μα σχεδόν όλες οι δημιουργικές επιλογές τις υπονομεύουν.

Από το ομώνυμο best seller της Αν Πάτσετ, ένα θρίλερ ομηρίας με την Τζούλιαν Μουρ και τον Κεν Γουατανάμπε, που ελπίζουμε, τουλάχιστον, να πληρώθηκαν πολύ καλά.

Ένα μέτριο και υποτονικό δράμα.

Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά σε αυτό το υβρίδιο ταινίας που τολμά να θίξει πολιτικά θέματα παρουσιάζοντας αγωνιστές ως τρομοκράτες και μετά μας τους συστήνει ξαφνικά ως αγωνιστές που μάχονται για τα δικαιώματα τους.

Ένα μωσαϊκό από χαρακτήρες που αλληλεπιδρούν καθ' όλη τη διάρκεια του έργου, περιφερόμενοι στον χώρο όπου έχουν εγκλωβιστεί, συζητώντας επ' αόριστον, περί... ανέμων και υδάτων.

Μια μεγάλη αποτυχία στη φιλμογραφία του Πολ Γουέιτζ, σκηνοθέτη της πολύ καλής κομεντί «Για ένα αγόρι».