Foxcatcher(2014)

Πρώτη προβολή: 11-12-2014

Έχουμε ένα από τα πιο ιδιαίτερα φιλμικά γραπτά της χρονιάς, όπου αισθητική και συγγραφή συμβαδίζουν και επιτελούν με τιμιότητα τον επιθυμητό σκοπό.

Σαφώς μια από τις καλύτερες ταινίες της σεζόν, το «Foxcatcher» δηλώνει συντονισμό και κατεύθυνση άξιου δημιουργού σε νευραλγικά σημεία όπως η φωτογραφία, το μοντάζ και η μουσική (αν και η χρήση θεμάτων του Άρβο Περτ έχει ξεχειλώσει προ πολλού...).

O Bennet Miller μας φέρνει μια ιδιαίτερη αληθινή ιστορία, μέσα από μια αλλόκοτη αθλητική ταινία που δεν ακολουθεί τη στερεοτυπική εξέλιξη του είδους. Η λεπτότητα της σκηνοθεσίας και οι υποκριτικές ικανότητες των πρωταγωνιστών που δένουν άψογα στη μεγάλη οθόνη, συνθέτουν μια ταινία που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη και να μην αναγνωριστεί η αξία της.

Περιγράφει με συμπονετικά κοφτερή ματιά το προσωπικό δράμα δύο φαινομενικά καταξιωμένων, μα στην πραγματικότητα περιθωριακών χαρακτήρων (η μεταξύ τους ανομολόγητη ερωτική έλξη «χορογραφείται» αριστοτεχνικά ) που καλούνται –όπως οι Καπότε και Μπιν– να αντιμετωπίσουν ξανά και ξανά τους προσωπικούς τους δαίμονες.

Σίγουρα απαιτητική (σε στιγμές κάποιοι θα τη βρουν κουραστική), αλλά γοητευτική, το Foxcatcher αποτελεί ένα συναρπαστικό πορτρέτο τριών ανδρών. Και αποδεικνύει ότι ο σκηνοθέτης Μπένετ Μίλερ (Καπότε, Moneyball) είναι ικανός για το καλύτερο.

Tο Foxcatcher δεν χαρίζεται σε κανέναν, αλλά η... μαγκιά του είναι ότι δεν το κάνει ούτε με ωμό και προφανή τρόπο, ούτε δίνει στον θεατή στο «πιάτο» του, αυτό που θέλει να ακούσει. Μέσα από μερικές σκηνές που κάνουν τον θεατή να ασφυκτιά, βήμα-βήμα τον κάνουν αυτόπτη μάρτυρα μιας από τις πιο ειλικρινείς, αυθόρμητες ψυχολογικές ταινίες που έχουμε δει τελευταία με πολύπλευρα μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.

Πίσω από το φιλμ μπορείς να ανακαλύψεις μια συναρπαστική παραβολή για μια σειρά από ενδιαφέροντα, πολύπλοκα και πρόσφορα για σκέψη πράγματα: την πάλη των εχόντων με τους μη έχοντες, την εμμονή της Αμερικής με την επιτυχία, την βασανιστική ανάγκη να υπακούς στην νόρμα, τον τρόπο που τα καταπιεσμένα ένστικτα δηλητηριάζουν την ζωή, την κοινωνικά ορισμένη κατάσταση των φύλων, τον λαβύρινθο των ανθρώπινων σχέσεων.

Με μεθοδικό, κλινικό, αλλά καθόλου αποστασιοποιημένο τρόπο, ο Μπένετ Μίλερ ξεγυμνώνει τους μεν και τους δε, κάνοντας κριτική, χωρίς όμως να κάνει κήρυγμα ούτε στιγμή.

Η ταινία, όπως και οι ήρωές της, φοβάται να αποτύχει και να απογοητεύσει. Κακώς, διότι το σινεμά δεν γίνεται να διέπεται από κανόνες και λογική πρωταθλητισμού.

Ο δημιουργός του Τρούμαν Καπότε παραδίδει εν τέλει ένα έντιμο δράμα με στιβαρές ερμηνείες, αλλά λόγω της ιδιομορφίας που έχουν οι πραγματικές ιστορίες δεν μπορεί να υπερβεί τα ήδη καθορισμένα της όρια.