Ένα Αστέρι Γεννιέται(2018)

(A Star is Born)  Πρώτη προβολή: 04-10-2018

Το τρίτο remake της διαχρονικής και αξεπέραστης ιστορίας ενός καταδικασμένου έρωτα στον λαμπερό κόσμο του θεάματος αποκαλύπτει το σκηνοθετικό ταλέντο του Μπράντλεϊ Κούπερ και –κυρίως- επανασυστήνει θριαμβευτικά τη Lady Gaga ως κινηματογραφική πρωταγωνίστρια.

Αν ανήκεις στο μέσο όρο που πάει 1,5 φορά το χρόνο σινεμά, κάντην δαύτη φέτος μία και πάνε δέστο. Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτε.

Με συνοδοιπόρο τον υπέροχο Μπράντλεϊ Κόυπερ η Lady Gaga παίρνει το κινηματογραφικό βάπτισμα του πυρός...και τα πάει περίφημα στο ρόλο που δόξασε πριν 42 χρόνια η Στρέισαντ.

Ο Κούπερ κάνει συμπαθητική σκηνοθετική δουλειά και εξυπηρετεί με σεβασμό την ιστορία του.

Οι fans της Lady Gaga θα τσιρίξουν. Οι γυναίκες θα βγαίνουν από τις αίθουσες έχοντας αφήσει το μακιγιάζ τους στο πάτωμα. Κάπου εδώ μέσα θ' ακούσεις και το Όσκαρ τραγουδιού του 2019. Κατά τα άλλα, αν αντιμετωπίζεις με κυνισμό την ιστορία του τίτλου και παραδέχεσαι μονάχα την ερμηνεία της Γκάρλαντ από το '54, μην το κουράζουμε, δεν είναι για σένα.

Δεν περίμενα ότι η Lady Gaga θα ήταν τόσο εντυπωσιακή ως ερμηνεύτρια κινηματογραφικής ταινίας, πόσο μάλλον μιας ταινίας η οποία στηρίζεται αποκλειστικά πάνω της.

Όλη η ταινία δείχνει να έχει φτιαχτεί γύρω από το δίπολο «σκηνοθεσία Κούπερ - ερμηνεία Lady Gaga». Στο πρώτο σκέλος ο Κούπερ κάνει μια άρτια κατασκευή, χωρίς κενά ή λάθη, με δυνατές στιγμές αλλά και προβλέψιμα τεχνάσματα (η κορύφωση στην πρώτη εμφάνιση της Άλι στο κοινό). Η ερμηνευτική παράσταση της διάσημης τραγουδίστριας έχει γενικώς θετικό πρόσημο, με την παράδοξη επισήμανση πως είναι καλύτερη όταν «παίζει» παρά όταν «τραγουδάει».

Μπράντλεϊ Κούπερ και Lady Gaga μεταφέρουν ξανά στη μεγάλη οθόνη το «A Star is Born». Ετοιμαστείτε για αρκετό τραγούδι, περισσότερα δάκρυα και λίγη πρωτοτυπία.

Ο Κούπερ βασανίζεται με αξιοπρέπεια και διακριτικότητα και η Gaga βρίσκει τον «ανθρώπινο» στόχο μερικές φορές, αλλά τις περισσότερες, άθελά της, μας προσκαλεί στην προσωπική, μεταβατική της φάση από pop idol σε movie siren, χωρίς πειστικά ενδιάμεσα στάδια.

135 λεπτά (για μια πολυπαιγμένη ιστορία, για τη δόξα και τον έρωτα, ιδίως όπως είναι άνευρα δομημένο το τέμπο της ταινίας αλλά και με το σενάριό της, που είναι φτωχικό κι επαναλαμβανόμενο), δεν φαντάζουν απλώς υπερβολικά, θέτουν ένα μέρος του κοινού, στη μαζοχιστική διαδικασία μιας βαρετής παρακολούθησης.