Η Διαπαιδαγώγηση της Κάμερον Ποστ(2018)

(The Miseducation of Cameron Post)  Πρώτη προβολή: 25-10-2018

Η Ιρανοαμερικανίδα Akhavan στο φιλμ της δεν επικεντρώνεται τόσο στην επαναστατική συμπεριφορά της πρωταγωνίστριας και των δευτεραγωνιστών, οι οποίοι αγνοούν τους συμβούλους του και αρνούνται να συμμορφωθούν στις απαιτήσεις του προγράμματος. Αυτό που φωτίζει η σκηνοθέτις είναι το ταξίδι εσωτερικής ανακάλυψης και ενηλικίωσης της έφηβης Cameron μέσα από την αποδοχή του εαυτού της και της σεξουαλικότητάς της.

Η ιρανικής καταγωγής Αμερικανή σκηνοθέτις Ντεζιρέ Ακαβάν δεν χρειάζεται να μεταφέρει αυτολεξεί τα βιώματά της στην οθόνη: μεταφράζοντας τις θεματικές ανησυχίες της σε ένα σινεμά που τοποθετείται ανάμεσα στο μοντέρνο queer και στο ήπιο δράμα, πετυχαίνει σωστή ευαισθησία και καλύτερη προσβασιμότητα σε περισσότερους αποδέκτες.

Μια επίκαιρη, αιχμηρή καταγγελία της διαχρονικής καταπίεσης των ομοφυλοφίλων και ταυτόχρονα μια αισιόδοξη ιστορία ενηλικίωσης δοσμένη με ειλικρίνεια και τρυφερότητα.

Μελαγχολική, ευαίσθητη αλλά και κατά στιγμές αρκετά γνώριμη, η «Διαπαιδαγώγηση της Κάμερον Ποστ» κοιτάει διακριτικά αλλά με κατανόηση τους ήρωές της στο ταξίδι μετά από μια επώδυνη και απότομη ενηλικίωση.

Κοινωνικό δράμα με ένα μάλλον άγνωστο (έως τώρα στους περισσότερους) επίκεντρο. Ενδέχεται να μην έχει τον έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο που υπόσχεται, ωστόσο το παράξενο θέμα, οι προθέσεις, οι ερμηνείες αλλά και η ρεαλιστικά αυθεντική αφήγηση θα σε κάνουν να το σκέφτεσαι για καιρό.

Στρατιωτική πειθαρχία, πρωτοποριακοί μέθοδοι θεραπείας και τραγούδια χριστιανικής ροκ συνθέτουν ένα περίεργο κοκτέιλ που οδηγεί την ιστορία ενηλικίωσης της Κάμερον («όνομα ανδρόγυνο», όπως σημειώνει η διευθύντριά της) σε μια απρόβλεπτα χιουμοριστική και τρυφερή ταινία που απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Σάντανς.

Κλειστοφοβική η ατμόσφαιρα, που φέρνει σε ουκ ολίγες στιγμές στον νου το απάνθρωπο περιβάλλον της ψυχιατρικής Φωλιάς του Κούκου, με κυρίαρχη την εικόνα της φυσικής σαδίστριας ηγέτιδας (μια εξαίρετη όπως πάντα Jennifer Ehle) που από τα χείλη της δεν απουσιάζει ποτέ το ντεμέκ καλοσυνάτο σμαιλάκι: Ότι πω εγώ θα γίνει! Θες δεν θες θα γιατρευτείς!

Ο χριστιανισμός ως τρόπος για να αντιμετωπίσεις το αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας και να εξιλεωθείς!!! Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, πάνω σε αυτή την ιδέα είναι χτισμένη αυτή η περίεργη ταινία, μεταφορά στον κινηματογράφο του μυθιστορήματος της Εμιλι Ντάνφορθ, αλλά και εμπνευσμένη από αληθινές ιστορίες.

Τυπικά καλοπροαίρετο και προβληματικό indie που αρκείται στην ορθότητα των λεγομένων του υποσιτίζοντας την δραματουργία που θα τα σερβίρει.

Η Ακαβάν προσεγγίζει το θέμα της μέσα από ένα λιτό, σχεδόν ντοκιμαντεριστικό στιλ, παρουσιάζοντας, με λιγοστό πρέπει να πω χιούμορ (εκεί που χρειαζόταν πολύ περισσότερο), τις διάφορες θεραπείες στις οποίες υπόκειται τόσο η ίδια όσο και τα άλλα νεαρά κορίτσια του ιδρύματος, αποφεύγοντας όμως να τα πλησιάσει και να τα αναπτύξει αρκετά, προσφέροντας διεξόδους και λύσεις (με ένα αδύναμο φινάλε) που τελικά δείχνουν μιαν αδικαιολόγητη ατολμία.