Ψυχρός Πόλεμος(2018)

(Zimna wojna / Cold War)  Πρώτη προβολή: 25-10-2018

Η ταινία αφορά σε μια ρομαντική, παθιασμένη ερωτική ιστορία που θυμίζει το δικό μας «μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε» και είναι αφιερωμένη στους γονείς του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Πάβελ Παβλικόφσκι που μάλιστα έδωσε τα ονόματά τους, στους δύο κεντρικούς και αντιφατικούς χαρακτήρες, που ουσιαστικά βρίσκονται διαρκώς σε ένα πόλεμο, όπως και ο Ψυχρός που χρησιμοποιείται ως φόντο στην ταινία, ενώ και η μουσική της εκφράζει όλα τα συναισθήματα του ζευγαριού: αγάπη, απώλεια, ερωτικό πάθος και πόνος.

Δεν θα ήταν υπερβολή ο "Ψυχρός Πόλεμος" να χαρακτηριστεί ως μια πολωνική "Καζαμπλάνκα", μάλιστα στις επιμέρους λεπτομέρειες περιγραφής της σχέσης μεταξύ των πρωταγωνιστών ξεπερνάει ακόμη και την κλασική ταινία του Curtiz από άποψη ωριμότητας και συναισθηματικής οδύνης.

Ένα θυελλώδες ρομάντζο, μια Ευρώπη χωρισμένη και μια πατρίδα που επιστρέφεις πάντα όσο κι αν σε πληγώνει στοιχειώνουν ένα ασπρόμαυρο μελαγχολικό αριστούργημα για τη δύναμη της αγάπης και της μουσικής.

Μέσα σε λιγότερο από μιάμιση ώρα ο σκηνοθέτης λέει όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε για τον Ψυχρό Πόλεμο στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων. Το δίχως άλλο, ένα διαμάντι της νέας κινηματογραφικής σεζόν.

Ο Παβλικόφσκι παντρεύει μουσική και πλοκή με τρόπο απόλυτα οργανικό, σχεδόν μεταφυσικό, δένοντάς τες άρρηκτα με τη διαδρομή ενός μεγάλου κινηματογραφικού έρωτα.

Αυτό είναι το love story της χρονιάς, μια από τις ομορφότερες ταινίες που έχουμε δει ποτέ, μια ψυχροπολεμική, κεντροευρωπαϊκή Καζαμπλάνκα που δεν σβήνει, αλλά γεννά τα όνειρα.

Απροκάλυπτα μελαγχολικός, ελλειπτικά μονταρισμένος και αιθέριος στα 88 λεπτά της διάρκειάς του, ο μεταξένιος Ψυχρός Πόλεμος βγάζει συνεχώς στην επιφάνεια τον τραχύ πυρήνα του, μιλώντας για τα σύνορα του έρωτα σε μια νοσηρή ιστορική περίοδο.

Επιστρέφοντας στο ασπρόμαυρο τετράγωνο κάδρο της «Ida», ο Πάβελ Παβλικόφσκι μεταφέρει το βάρος του «Ψυχρού Πολέμου» σε μια ερωτική ιστορία που αντηχεί σαν ένα μελαγχολικό τραγούδι. Ακόμη και όταν χάνει στροφές, δεν μπορείς να σταματήσεις να ακούς.

Λίγο άδικα κοντράρει τον ίδιο του τον εαυτό ο Πάβελ Παβλικόφσκι στον «Ψυχρό Πόλεμο». Αν δεν έχεις δει την «Ida» (έγκλημα!), μπορεί και να ξετρελαθείς. Είναι ωραία δουλειά και τούτη εδώ, βέβαια. Αλλά η ουσία και η ιστορία εκείνης δεν πλησιάζονται.

Καλλιεπής και άκρως στιλιζαρισμένος, ο δημιουργός της «Ida» επαναλαμβάνει (θεματικά και σκηνοθετικά) με υπολογισμένη ακρίβεια τον εαυτό του και κερδίζει το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κανών.