Κορίτσι(2018)

(Girl)  Πρώτη προβολή: 15-11-2018

Με τρυφερότητα, αλλά και ορθάνοιχτα μάτια ο Λούκας Ντοντ χορογραφεί τον Βίκτορ Πόλστερ σε μια τρομερή ερμηνεία που αποδίδει όλη τη συγκράτηση, τον τρόμο, την ανυπομονησία και την ευαισθησία.

Είναι ό,τι πιο κοντά στην κινηματογραφική ευλογία η συνύπαρξη αυτών των δύο πρωτάρηδων, του Ντοντ και του Πόλστερ, καθώς οδηγεί σε ένα θαρραλέο και προπαντός άρτιο αποτέλεσμα που διερευνά μεθοδικά τις πτυχές ενός εξαιρετικά σύνθετου ζητήματος.

To πολυβραβευμένο ντεμπούτο του Λουκάς Ντοντ, ένας ύμνος στην εφηβική αγωνία, τη διαφορετικότητα και τη σημασία της διεκδίκησης ταυτότητας με κάθε τρόπο.

Έχοντας ρυθμίσει το βλέμμα της κοινωνίας και της οικογένειας προς το Κορίτσι (ένα πλάσμα που γίνεται διαφορετικά αντιληπτό, ανάλογα με το αν τη γνωρίζουν ή όχι), ο Λούκας Ντοντ στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο παρακολουθεί από πολύ κοντά μια συνεσταλμένη ψυχή σε ένα πολύ εσωτερικευμένο ταξίδι.

Αξιοσημείωτα, ο Ντοντ μαζί με τον συν-σεναριογράφο του Άντζελο Τίσενς κρατούν την ιστορία αρκετά απλή, εστιάζοντας στην διαδρομή της Λάρα μέσα από την οπτική μιας κλασικά δομημένης εφηβικής ιστορίας ενηλικίωσης.

Το «Κορίτσι» του Λούκας Ντοντ διαθέτει συγκινητική ειλικρίνεια κι έναν παθιασμένο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα (αφοπλιστικά πειστική η ερμηνεία του πρωτοεμφανιζόμενου στην οθόνη χορευτή Βίκτορ Πόλστερ), που αφαιρεί από την ιστορία ενηλικίωσης μιας διεμφυλικής έφηβης κάθε ακτιβίστικο διδακτισμό.

Στην ουσία παρακολουθούμε έναν αυτοβασανισμό, κρυμμένο πίσω από μια επίπλαστη(;) ευδαιμονία. Συνεπής σε αυτό που θέλει να σχολιάσει, η παράξενη αυτή ταινία μπορεί να γίνει ενοχλητική αλλά χάρη στη μοντέρνα κινηματογράφησή της και φυσικά στο θέμα της δεν παύει να είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα.

Παρά την αδιαμφισβήτητη αξία της, η ταινία δεν γίνεται ποτέ συναρπαστική. Παραμένει εγκλωβισμένη –όπως και ο βασικός χαρακτήρας του φιλμ στο «ξένο» σώμα– σε ένα σχήμα που εμπεριέχει την ευαισθησία με τον εύκολο συμβολισμό (ο χορός της ελευθερίας), την εσωστρέφεια με τη μονότονη επανάληψη (οι σκηνές στη σχολή χορού), την ενδοσκόπηση με το διφορούμενο φινάλε, που αδυνατεί να δώσει διέξοδο στο προσωπικό δράμα της ηρωίδος.

Ο Ντοντ αντιμετωπίζει συγκρατημένα και με ειλικρίνεια την πορεία της Λάρα, αποφεύγοντας τους μελοδραματισμούς, για να μας δώσει μια όσο το δυνατό πιο αληθινή, μαζί και συγκινητική, εικόνα του βασανιστικού αυτού αγώνα της ηρωίδας του, προσφέροντάς μας μιαν από τις ωραιότερες ταινίες γύρω από τη διαφορετικότητα, που πραγματικά θα σας συναρπάσει.

Να δεις τούτη την ταινία για να αντιμετωπίζεις πιο «ανοιχτόμυαλα»... τι ακριβώς; Όχι. Έλεος.