Μαρλίνα, Η Δολοφόνος σε Τέσσερις Πράξεις(2017)

(Marlina the Murderer in Four Acts)  Πρώτη προβολή: 29-11-2018

Η σκηνοθέτις Μούλι Σούρια χτίζει με τσαγανό και χιούμορ την «Kill Bill» ιστορία της, στηρίζοντάς την με ευπρόσδεκτα στοιχεία του σύγχρονου ινδονησιακού περιβάλλοντος.

Σίγουρα δεν είναι όλα τα μέρη της ταινίας εξίσου «δυνατά» (η δεύτερη πράξη είναι ίσως η καλύτερη από όλες), αλλά αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία, με ένα άκρως ταιριαστό φινάλε που θα ικανοποιήσει ιδιαίτερα το σινεφίλ κοινό.

Φεμινιστικό γουέστερν με επίγευση και δομή φολκλόρ αφήγησης, το φιλμ της Μούλι Σουρία εντυπωσιάζει τα μάτια αν και εγκλωβίζεται κατά στιγμές στους κανόνες του genre που υπηρετεί.

Το «Μαρλίνα: Η Δολοφόνος σε Τέσσερις Πράξεις» είναι ένα μικρό, αλλά αποτελεσματικό φιλμ, εκπρόσωπος ενός σινεμά είδους που ενδείκνυται κυρίως για όσους αρέσκονται στα «φεστιβαλικά» αξιοπερίεργα, με στόρι γνώριμο αλλά εκτέλεση αρκούντως πρωτότυπη και τολμηρή. Όχι μια καλή επιλογή για όσους έχουν το γουέστερν στο μυαλό τους με την παραδοσιακή έννοια, αλλά σίγουρα μια εναλλακτική πρόταση για εκείνους που ζητούν κάτι το διαφορετικό.

Η ιστορία της κινηματογραφείται σταδιακά σαν όνειρο και είναι γεμάτη τύψεις και θλίψη και ο χειρισμός της διαφέρει από τον τρόπο του Ταραντίνο, αφού εστιάζει στην ηρεμία που ψάχνει η ηρωίδα πίσω από το κύμα βίας στο οποίο μπλέκει και όχι στη σκιαγράφηση μιας villainess που απολαμβάνει αυτό που κάνει.

Ταραντινική βία, φολκλορικό γουέστερν, και μια φεμινιστική κραυγή για τη δεινή θέση της γυναίκας στην Ινδονησία συνδυάζονται εντυπωσιακά στην ιστορία μιας χήρας που παίρνει το νόμο στα χέρια της.

Μια ταραντινική και πρωτότυπα στιλιζαρισμένη ανατολίτικη ιστορία γυναικείας εκδίκησης, που ανακατεύει κινηματογραφικά είδη και ιδέες χωρίς απόλυτη επιτυχία.

Η «Μαρλίνα» δεν ξεπερνά τα στερεότυπα στα οποία εξ αρχής έχει αποφασίσει να περιοριστεί, τα διατυπώνει, όμως, με τέτοια εικαστική και υφολογική ένταση που, αν μη τι άλλο, μένουν αξέχαστα.

Μέσα από τις τέσσερις πράξεις (ληστεία, ταξίδι, ομολογία και εξιλέωση), στην τρίτη της αυτή ταινία, η 37χρομη σκηνοθέτρια έφτιαξε μια δυνατή, φεμινιστική ταινία, ταινία εκδίκησης που μοιάζει ταυτόχρονα με ένα είδος παραμυθιού για ενήλικες...

Η συνέχεια της πολλά υποσχόμενης αρχής δεν είναι ανάλογη σε τούτη τη σκληρή ταινία από την Ινδονησία, που είναι πρόταση της χώρας για την κατηγορία του ξενόγλωσσου Όσκαρ, καθώς μένει γρήγορα από καλές ιδέες και αναλώνεται σε σκηνές εύκολου εντυπωσιασμού και περιγραφικής βίας που κλείνει πονηρά το μάτι στο μυθικό έργο του Σαμ Πέκινπα «Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία».