Ευτυχισμένος Όσκαρ(2018)

(The Happy Prince)  Πρώτη προβολή: 29-11-2018

Συγκινητικός, σε στιγμές σπαρακτικός, ένας Οσκαρ Γουάιλντ με την υπογραφή (σκηνοθετική, σεναριακή και ερμηνευτική) ζωής του Ρούπερτ Εβερετ.

Το The Happy Prince είναι εν τέλει ένα παραμύθι που θα κάνει την καρδιά να σφιχτεί και τα μάτια να δακρύσουν από την ομορφιά της ειλικρίνειάς του.

Η ταινία δεν θέλει να έχει ανάσες, αντιθέτως όσο η ώρα κυλά τόσο πιο ασφυκτική γίνεται και το μόνο που μένει στο τέλος είναι ένα τεράστιο κρίμα για τον τόσο άδικο και πρόωρο (στα 46 του) θάνατο μιας ιδιοφυΐας που αργότερα αναγνωρίστηκε ως μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες των Γραμμάτων που βγήκαν ποτέ από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο Ρούπερτ Εβερετ φυσικά πρωταγωνιστεί, αλλά για πρώτη φορά επιπλέον γράφει και σκηνοθετεί, αναλαμβάνοντας ολόκληρη την έμπνευση και την ευθύνη του έργου του. Ως «πρωτάρης» και μάλιστα σ' ένα φιλμ απαιτητικό, έχει στιγμές κερδισμένες και χαμένες, σκηνές πληθωρικές κι άλλες υπερβολικές ή φλύαρες, σημεία μεγαλειώδη και άλλα γκροτέσκ.

Ο Έβερετ, σε μια εντελώς προσωπική δουλειά, αφού έγραψε και σκηνοθέτησε τον Ευτυχισμένο Όσκαρ, δεν έμεινε στη μίμηση, στην αγιογραφία ή στην καταγραφή μιας φανταχτερής, larger than life περσόνας που ήδη γνωρίζουμε, αλλά προσέγγισε τη τελευταία πράξη του Ουάιλντ πετώντας εντελώς τον μανδύα του ρομαντικού, τραγικού ήρωα, και επιλέγοντας αντ' αυτού τον ρόλο του gay άνδρα που έπεσε θύμα της εποχής του και έβγαλε τον χειρότερο εαυτό του στο λυκόφως της ζωής του.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Όσκαρ Ουάιλντ, με τα πάθη, την φτώχια και την αυτοεξορία, δοσμένα από τον Έβερετ μέσα από ατμοσφαιρική, όλως εξπρεσιονιστική και ενίοτε μελοδραματική αφήγηση.

Ο Ρούπερτ Έβερετ γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μια στερεοτυπική βιογραφία, η οποία διαθέτει τρυφερότητα κι ευαίσθητη ματιά, όχι όμως και την κινηματογραφική έμπνευση που θα ταίριαζε στο πορτρέτο μιας ασυμβίβαστης μεγαλοφυΐας.

Ο Έβερετ με σκληρή δουλειά και κατάλληλη προετοιμασία καταφέρνει να φτιάξει ένα ελκυστικό θέαμα που παρότι δεν προσφέρει κάποιες νέες, άγνωστες πληροφορίες είναι αν μη τι άλλο χορταστικό και εικονογραφημένο με ιδιαίτερες σκηνοθετικές πινελιές.

Έργο ζωής για τον Ρούπερτ Έβερετ, μια ωδή στη διττή και αντιφατική προσωπικότητα του Ουάιλντ, γεμάτη ανώφελο μελόδραμα αλλά και γνήσια αγάπη για τον συγγραφέα.

Αν γνωρίζεις περί Όσκαρ Γουάιλντ, και δη αν είσαι και fan, αυτή η κάπως ιδιότροπη βιογραφία του είναι (τύπου) άχαστη, έστω και αν τα αφηγηματικά πέρα-δώθε σε κουράσουν κάπως και το ύφος είναι πιο βαρύ και «σοφιστικέ» από ό,τι μπορεί να περιμένεις. Οι υπόλοιποι μάλλον θα βαρεθείτε εύκολα, αν και η παρουσία του Έβερετ είναι μαγνητική, και η ιστορία μπροστά και πίσω από τις κάμερες είναι το λιγότερο αξιοσημείωτη.