Η Μαίρη Πόπινς Επιστρέφει(2018)

(Mary Poppins Returns)  Πρώτη προβολή: 20-12-2018

Η επιστροφή της μαγικής εγγλέζας γκουβερνάντας μετά από 25 χρόνια στο σπίτι των Μπανκς μετουσιώνεται σε μια φαντασμαγορική ταινία, γεμάτη χορούς, τραγούδια, μηνύματα, και συναίσθημα εφάμιλλα του μυθικού πρωτότυπου.

Πενήντα χρόνια μετά, αλλά πάντα νέα, η Μαίρη Πόπινς επιστρέφει με μία θαυμάσια Έμιλι Μπλαντ για μουσικοχορευτικά μαθήματα αφύπνισης φαντασίας.

Η εκδοχή του Ρομπ Μάρσαλ είναι ένας από τους πιστότερους φόρους τιμής που έχουμε δει στο σινεμά, αν και, ανάμεσα στις γραμμές, τους χορούς και τα τραγούδια, ο σκηνοθέτης του Σικάγο αποκαθιστά εν μέρει τη σκληρή ψυχή του στόρι, αφαιρώντας με τρόπο τον λιγωτικό «ντισνεϊσμό».

Ok, σε κάποια σημεία η ταινία είναι ίσως πιο γλυκερή από όσο θα έπρεπε, αλλά η Μαίρη Πόπινς είναι εκεί για να βάλει... τάξη!

Αισιοδοξία, ένα πολύχρωμο σύμπαν και επιστροφή στην παιδική ηλικία. Η Μαίρη Πόπινς που επέστρεψε, ξεκίνησε δυνατά αλλά στην πορεία έχασε λίγο την δύναμη της. Ακόμα και έτσι όμως αποτελεί μια ευχάριστη και εορταστική ταινία που αξίζει να απολαύσουμε στην Μεγάλη Οθόνη και να παρασυρθούμε από τα χρώματα, τα τραγούδια και τα συμβάντα της οδού Κερασιάς.

Η νέα πρόταση της Ντίσνεϊ έχει μία Μαίρη Πόπινς, συντηρητική και μαζί λαμπερή όπως απαιτεί η φιγούρα της (καλή η Εμιλι Μπλαντ) ποτέ όμως «πρωταγωνιστική» προς όφελος προφανώς του μεγάλου αστέρα του Μπρόντγουεϊ Λιν-Μάνουελ Μιράντα που ως πρόσχαρος φανοκόρος Τζακ πρωτοστατεί σε όλα τα μεγάλα μουσικοχορευτικά νούμερα (σε μελωδίες των Μαρκ Σέιμαν και Σκοτ Γουίτμαν που αντιγράφουν ευλαβικά το οσκαρικό πρωτότυπο σάουντρακ των αδελφών Σέρμαν) στο δεύτερο μέρος της ταινίας.

Η επιστροφή της Μαίρη Πόπινς, με την Εμιλι Μπλαντ στο θρυλικό ρόλο της Τζούλι Αντριους, είναι σκόπιμα τόσο ίδια με την παλιά, που χάνει στη σύγκριση.

Οικογενειακό μιούζικαλ με ολοζώντανη τη συντηρητική, ναΐφ και χιλιοχρησιμοποιημένη ντισνεϊκή συνταγή, χωρίς όμως την κινηματογραφική μαγεία που τη συνόδευε συχνά (όπως στην πρωτότυπη ταινία του 1964).

Το αποτέλεσμα είναι πως η Μαίρη Πόπινς επιστρέφει μεν, για πολύ λίγο δε. Μετά παραγκωνίζεται και κυριολεκτικά εκτοπίζεται από το εγώ του Μιράντα. Αντίο, αγαπημένο σουπερκαλιφρατζιλίστικ.

Μετά λύπης το λέω, αλλά κάνετε skip στο σήμερα και κατεβάζετε από το ράφι της συλλογής σας τη μία και μοναδική «Μαίρη Πόπινς». Ειλικρινά, είναι λιγότερο παλιά από τούτο εδώ το πράγμα...