Το Ξέρουν Όλοι(2018)

(Todos lo Saben / Everybody Knows)  Πρώτη προβολή: 27-12-2018

Εκείνο που ανεβάζει το ενδιαφέρον και κρατά το θεατή σε εγρήγορση είναι τελικά οι πολύ καλές ερμηνείες, ιδιαίτερα της Κρουζ, του Μπαρντέμ και του Ντάριν, που καταφέρνουν να δώσουν, στους τρεις πολύ ανθρώπινους χαρακτήρες τους, τη ζωντάνια, τη δύναμη αλλά και τις αποχρώσεις που χρειάζονται, και να σε παρασύρουν στη βασανιστική, αγχώδη, σπαρμένη με συνεχώς καινούρια προβλήματα, πορεία τους προς την τελική λύση.

Η ταινία ερμηνεύεται από τριάδα ερμηνευτών κλάσεως: ΠΕΝΕΛΟΠΕ ΚΡΟΥΖ, ΧΑΒΙΕ ΜΠΑΡΔΕΜ, ΡΙΚΑΡΝΤΟ ΝΤΑΡΙΝ βρίσκονται σε πολύ καλή ώρα και οι τρεις τους, κι η Πενέλοπε, που έχει και το ρόλο τον ισχυρό είναι εδώ στα δραματικά καλύτερα της. Παίξιμο παλμού κι από τους τρεις. Εξοχοι.

Βιαστικός και λιγότερο συγκεντρωμένος αφηγηματικά απ' ό,τι συνήθως, ο δημιουργός τού «Ένας Χωρισμός» αποδεικνύεται για άλλη μία φορά ένας σεναριακός στιλίστας.

Τα ερωτήματα δεν σταματούν ποτέ και το αποτέλεσμα είναι ένας λαβύρινθος σχηματισμένος από τα ατελή στρώματα της ιστορίας, τη σύνδεση παλιών γεγονότων με το σήμερα και την ιδέα ότι όλοι μας δεν είμαστε ποτέ παγιδευμένοι στην δική μας ιστορία αλλά και σ' εκείνη όσων επιλέγουν να μοιραστούν την ζωή μας.

Η μελοδραματική προσέγγιση της τραγωδίας δίνει χαρακτήρες ελαφρά γραφικούς και προβλέψιμους ενώ το δράμα δεν σε απορροφά ποτέ στον ιστό του επιβεβαιώνοντας πως ο σκηνοθέτης έπεσε στην παγίδα της φολκλόρ απεικόνισης μιας κουλτούρας μακριά από τη δική του.

Ανεπαρκής αποδεικνύεται ο ιρανός Ασγκάρ Φραντί στην πρώτη «διεθνή» ταινία του. Ο δημιουργός του «Χωρισμού» και του «Εμποράκου» αδυνατεί να δέσει αποτελεσματικά το ψυχολογικό σασπένς με την απεικόνιση των υπαρξιακών καταστάσεων και των περίπλοκων σχέσεων των ηρώων.

Με τον Ασγκάρ Φαραντί έξω από τα νερά του, ούτε ο πάντα καθηλωτικός Νταρίν, ούτε το φωτογενές ζευγάρι Κρουζ-Μπαρδέμ μπορούν να διασώσουν το ανερμάτιστο σενάριο, μην έχοντας κάτι παραπάνω από σχηματικούς ρόλους να ερμηνεύσουν.

Everybody Knows πόσο εξαιρετικά σπάνιο είναι ένας σκηνοθέτης από μία εντελώς άλλη κουλτούρα να μπορεί να αποτυπώσει με σωστές ισορροπίες μία άλλη. Δυστυχώς, ο Ασγκάρ Φαραντί δεν είναι η εξαίρεση.

Στον δρόμο προς την κάθαρση δεν αποφεύγει το μελό, και μάλιστα με στιγμές που μοιάζουν βγαλμένες από telenovela − αν δεν διέθετε τακτ και γούστο, ο Φαραντί θα είχε γλιστρήσει τελείως προς το μπανάλ.

Ένας πιο «λαϊκός» Φαραντί, μια υπόθεση μυστηρίου που η κινηματογραφική αφήγηση δεν τη χειρίζεται με διαθέσεις σασπένς (άρα, γιατί μπήκε στον κόπο εξαρχής;), η επιπλέον δοκιμασία (νεύρων) με την Πενέλοπε Κρουζ να κλαίει γοερά (με μαύρο μάτι από τη βρεμένη mascara). Επειδή, πλέον, δεν μιλάμε για τα «άλλοθι» του art-house σινεμά, τούτο εδώ δεν θα λειτουργήσει ούτε για τους οπαδούς του σκηνοθέτη.