Μαύρος Καθρέφτης: Bandersnatch(2018)

(Black Mirror: Bandersnatch)  Πρώτη προβολή: 28-12-2018

Το αποτέλεσμα είναι τελείως ξεχωριστό, πρωτοποριακό και μας δίνει κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί παρά μόνο σε βιντεοπαιχνίδια!

Το "Bandersnatch" δεν αποτελεί απλά ένα ακόμα επεισόδιο, αλλά μια εμπειρία, που έχουμε την τύχη και τη δυνατότητα να βιώσουμε σαν θεατές. Είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα στην ψυχαγωγία αυτήν τη στιγμή.

Εδώ έγκειται η καταπληκτική σύλληψη και πραγμάτωση του Bandersnatch. Μπορώ μόνο να υποθέσω πόσο δύσκολο ήταν να φτιαχτεί αυτή η αλγοριθμική ιστορία. Νιώθω όμως την ανάγκη να αποδώσω τη δέουσα εκτίμηση σε όλη αυτή την τεχνική τελετουργία. Κι αυτή η ανάγκη δεν είναι ελεύθερη βούληση. Μου την προκάλεσε το αποτέλεσμα!

Ναι, είναι ένα φιλμικό γεγονός που αυτόνομα δεν είναι να το περάσεις απαρατήρητα, αλλά ναι, είναι κι ένα promo που θα φέρει χρήματα στις τσέπες των τηλε-παραγωγών του. Αλλά, κυρίως, όπως κι αν το εκλάβεις εντέλει, αξίζει να το «δεις-παίξεις».

Το Bandersnatch είναι από την αρχή συνδεδεμένο με τον τρόπο που το παρακολουθούμε, με την κινηματογραφική εμπειρία. Και αυτό πρέπει να το κρατήσουμε. Πρόκειται για μια ταινία που πρέπει να δει ο καθένας μόνος του και με το λάπτοπ κοντά του. To Bandersnatch είναι τελικά η πρώτη ταινία, σε τέτοιο επίπεδο μαζικής κουλτούρας, που δεν θα μπορούσες να δεις στο σινεμά, αλλά ούτε καν με παρέα.

Παρόλο όμως που το Bandersnatch σαν πρόθεση και εκτέλεση είναι πραγματικά πολύ έξυπνο, η ιστορία του δεν καταφέρνει να σε συνεπάρει όπως συμβαίνει με άλλες ιστορίες της σειράς. Σε συνεπαίρνει βέβαια ο τρόπος παρουσίασης και οι ιδέες που ελλοχεύουν σε όλες τις παραλλαγές της ιστορίας, ενδεχομένως όμως με λιγότερες εναλλακτικές η ιστορία να μπορούσε να εστιάσει, και να εμβαθύνει καλύτερα στις ενδιαφέρουσες θεματικές της.

Χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά - εκτός από τη δημιουργική - την τεχνολογική ελευθερία του Netflix, το «Bandersnatch» είναι διασκεδαστικό στον διαδραστικό τρόπο που αναπτύσσει την ιστορία του αλλά μάλλον επιφανειακό στον τρόπο που αναλύει τις θεματικές του.

Είναι όμως μόνο η πρωτοποριακή φόρμα που τελικά εντυπωσιάζει, σε αντίθεση με το μάλλον ισχνό σενάριο που δεν υποστηρίζει τα παρακλάδια των υπο-ιστοριών που σχηματίζονται (και τα οποία είναι ίσως περισσότερα από όσα θα έπρεπε για να προκύψει ένα πιο σφιχτοδεμένο αποτέλεσμα) και τελικά δεν καταφέρνει να σε συνεπάρει όπως περίμενες.

Η βασική ιστορία – με όλες τις εκδοχές της – είναι μάλλον ισχνή και δεν αναπτύσσεται προς τα επίπεδα που φαντάζονται οι δημιουργοί της. Κι αυτό δεν ξεπερνιέται με το (όχι ρετροφουτουριστικό, αλλά ρετρό, και μπανάλ μάλλον εν τέλει) τέχνασμα της ενεργούς συμμετοχής του θεατή που ενδέχεται να χάσει τον μπούσουλα πριν χάσει εντελώς την υπομονή του.

Το Black Mirror: Bandersnatch πέτυχε σαν εμπορικό πείραμα, αλλά απέτυχε σαν καλλιτεχνικό πείραμα. Ήταν ένα συμβάν χωρίς περιεχόμενο. Χρειαζόμαστε συμβάντα με περιεχόμενο. Ραντεβού στο San Junipero.