Το Βαποράκι(2018)

(The Mule)  Πρώτη προβολή: 03-01-2019

Αυτονόητα, στον Ίστγουντ δεν αρέσει ο σημερινός κόσμος. Δεν του αρέσει η πολιτική ορθότητα, δεν του αρέσουν τα σκυμμένα κεφάλια πάνω από οθόνες κινητών, δεν ξέρει τι είναι το texting. Αλλά ζει σ' αυτόν και ξέρει ποια είναι τα σημαντικά.

Μια αληθινή ιστορία γίνεται στα χέρια του Κλιντ Ίστγουντ ένας γλυκόπικρος στοχασμός πάνω στο πέρασμα του χρόνου κι ένας νοσταλγικός αποχαιρετισμός σε έναν κόσμο (αξιών) που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

Γλυκόπικρο, συγκινητικό, νοσταλγικό και πάνω από όλα απολαυστικό.

Είναι ο Κλιντ Ίστγουντ που περιμένεις να δεις και να περάσεις ευχάριστα μαζί του στο σινεμά.

Μια ταινία του Κλιντ Ιστγουντ δεν παύει να είναι πάντα ένα γεγονός, ακόμη και όταν δεν ανήκει στις δυνατότερές του.

Ακούραστος και γεμάτος ενέργεια, ο Clint Eastwood είναι ο ιδανικός άνθρωπος που θα μπορούσε να φέρει αυτή την ιστορία στη μεγάλη οθόνη με τόση ζωντάνια χωρίς να υπάρχει κάτι το περιττό στη σκηνοθετική του προσέγγιση.

Φυλές και φύλα εξισώνονται στο μυαλό ενός χαρακτήρα που έχει ζήσει το χωνευτήρι της Αμερικής με αφιλτράριστες, χύμα κουβέντες και το point του σχεδόν 90χρονου Ίστγουντ είναι πως αν όλοι θεωρούν πως είναι ok να αποκαλούν κάποιο γέρο, τότε είναι ok και για τον γέρο να λέει ότι νομίζει, κι ας προσβάλλει τα νέα ήθη.

Όχι δίχως τις χάρες του (η σκηνή σε ένα diner με τον Μπράντλι Κούπερ, τον ντετέκτιβ που τον καταδιώκει έχει τη γνωστή γλύκα του σινεμά του Ίστγουντ), το «Βαποράκι» αποτελεί παρ' όλ' αυτά μια από τις πιο άνισες ταινίες του Αμερικανού.

Ο Κλιντ Ιστγουντ σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μία ακόμα αληθινή ιστορία, χρησιμοποιώντας την ως ευρύτερο πολιτικό σχόλιο για τη χαμένη, πάλαι ποτέ ένδοξη Αμερική. Γοητευτικός, χαριτωμένος, αλλά με εμφανώς κουρασμένη, γεροντική ματιά στα πράγματα.

Ο Ίστγουντ, διατηρεί μια γοητευτική σχέση με το φακό, μέσα ή έξω από το πολυτελές τζιπ, μεταφοράς της ηρωίνης, αλλά παράλληλα και τα αφηγηματικά κομμάτια του έργου, ήταν ορθά τοποθετημένα. Το έργο, τροφοδοτεί πολλά συντηρητικά κλισέ (είμαι ηθικός, αλλά εξοκείλω για πρώτη και τελευταία φορά για το οικογενειακό καλό, το χρήμα ως κοινωνικό στάτους, ο καλός έμπορος ναρκωτικών (Άντι Γκαρσία) και οι κακοί αυλικοί του).