Στην Πύλη της Αιωνιότητας(2018)

(At Eternity's Gate)  Πρώτη προβολή: 17-01-2019

Η ταινία του Τζούλιαν Σνάμπελ, πάνω σε σενάριο που συνέγραψε με τον θρυλικό Ζαν-Κλοντ Καριέρ, καταφέρνει να είναι μια ουσιαστική, πλήρης βιογραφία, αποφεύγοντας εσκεμμένα την επιδερμική καταμέτρηση και τη βαρετή αντικειμενικότητα.

Με έναν απλώς θαυμάσιο Γουίλεμ Νταφόε στον ρόλο του ζωγράφου (ρόλος που θα τον οδηγήσει και πάλι στα Οσκαρ), ο Σνάμπελ έκανε μια ταινία τέχνης για την ίδια την τέχνη.

Η κάμερα του J.Schnabel, καταφέρνει να διεισδύσει στον ψυχισμό και την προσωπικότητα του μεγάλου Βαν Γκογκ, δημιουργώντας λυρισμό και συναίσθημα, υποβοηθούμενη κι απ' την ερμηνεία του εξίσου μεγάλου Dafoe. Κάπου όμως το παρακάνει με το σιωπηλό του arthouse ύφος.

Οι μέρες και τα έργα του Βαν Γκογκ στην Αρλ της Γαλλίας όπου φιλοτέχνησε διάσημους πίνακες δίνονται μέσα από την υποκειμενική κάμερα-ματιά του ίδιου του καλλιτέχνη στις περιηγήσεις του στη φύση και βύθισή του σε αυτή σε σκηνές λουσμένες με την χρωματική παλέτα των καμβάδων του.

Ο τιμημένος με το βραβείο ερμηνείας στη Βενετία, υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα αλλά και φαβορί για τα φετινά Όσκαρ Γουίλεμ Νταφόε δίνει μια αψεγάδιαστη ερμηνεία, συνεισφέροντας πολύτιμη βοήθεια στον Σνάμπελ για να φτιάξει με την κάμερά του εικόνες ανείπωτης ομορφιάς (βγαλμένες θαρρείς από τον καμβά του ζωγράφου) αλλά και συγκινητικές σεκάνς τρομερής σύγχυσης, όπου ο καλλιτέχνης δεν μπορούσε να βρει την ησυχία παρά μόνο όταν ζωγράφιζε.

Ο Σνάμπελ γυρεύει με οξύνοια κι εμπάθεια «αυτοβιογραφούμενου» να αποτυπώσει τη βία της τέχνης, τις τεκτονικές πλάκες που μετακινούμενες διαρκώς εντός του καλλιτέχνη επιτρέπουν περιστασιακά μια καλλιτεχνική λάβα να ξεμυτίζει.

Προσπαθώντας να κατανοήσει πλήρως την έκταση του καλλιτεχνικού βάρους του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, το νέο φιλμ του Τζούλιαν Σνάμπελ μπορεί να μην φαίνεται όσο καινοτόμο ήταν το «Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», φέρει όμως την ισχυρή ερμηνεία του Γουίλεμ Νταφόε, η οποία είναι ικανή να παρασύρει τον θεατή.

Παραληρηματική, εξπρεσιονιστική και τέλεια εικαστική «προσωπογραφία» του Βαν Γκογκ κατά τα δυο τελευταία, υπερδημιουργικά χρόνια της ταραγμένης του ζωής, που απογειώνεται χάρη στην ερμηνεία του Νταφόου –και την μουσική.

Ο Σνάμπελ δανείζεται από την αλληλογραφία του Βαν Γκογκ ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω σε όλα αυτά, προσπαθεί να τις σχολιάσει με μια «ποιητική» σκηνοθετική προσέγγιση, καταλήγει όμως σε μια συναισθηματική και μάλλον φλύαρη, ακαδημαϊκότερη των προθέσεών του βιογραφία.

Η ΑΣΚΤ, το σύμπαν των galleries, όσοι σκιτσάρουν ερασιτεχνικά και οι λοιποί άμεσα ενδιαφερόμενοι για ευνόητους λόγους θα παραστούν οπωσδήποτε στα εγκαίνια, το fan club ενός Νοσφεράτου και των VIP προσωπογραφιών επίσης – αρκετοί θα κρίνουν ότι το αποτέλεσμα δεν έχει θέση σ' ένα Λούβρο των κινούμενων καρέ. Την ομαδική του εμπορικού δεν την αφορά το θέαμα. Σχολική επίσκεψη για κάτω των 15 στο παρόν μουσείο δεν συστήνεται, εκτός αν το παιδί σκίζε(τα)ι στα κραγιόνια και τα μπλοκ – άντε, κι ό,τι καταλάβει.