Glass(2019)

Πρώτη προβολή: 17-01-2019

Ατμοσφαιρικό το φιλμ όπως τα περισσότερα του Σιάμαλαν, με εξαιρετικές ερμηνείες και κορυφούμενη αγωνία μέχρι την αναμενόμενη τελική μάχη (όπως στα παραδοσιακά κόμικς) αλλά και έντονες φιλοσοφικές αναζητήσεις και ψυχολογικές θεωρίες.

Υπερφιλόδοξο αλλά όχι πραγματικά μεγαλειώδες για κορύφωση μιας (τόσο αναπάντεχης) τριλογίας, το «Glass» ικανοποιεί (κυρίως) τους οπαδούς του «Άφθαρτου» και του «Διχασμένου», στερώντας τους όμως τη χαρά ενός επικού φινάλε, εις βάρος ενός (προφανώς) μυστικοπαθούς twist που στήνει καινούργιες βάσεις για τα όσα θα ακολουθήσουν.

Προσαρμοσμένος σε έναν μετριοπαθή προϋπολογισμό και μια πιο συμμαζεμένη παραγωγή, ο Σιάμαλαν δουλεύει καλύτερα το θεωρητικό υπόστρωμα του Glass αντί να πυροδοτήσει τη μεγάλη περιπέτεια που συνεχώς υπονοεί. (Ναι, υπάρχει υποψία sequel, που ξεφεύγει από τους τρεις πρωταγωνιστές).

Ωραίο το κόνσεπτ σε μια περίοδο που το κινηματογραφικό πήγαινε-έλα των υπερηρώων έχει διογκωθεί αλλά και τρομερά στομφώδες.

Τελικά η παραληρηματική κρίση μεγαλείου που σημαδεύει τους ήρωες («αν υπάρχουν σούπερ ήρωες τότε γιατί είστε μόνο τρεις;» τους ρωτά η ψυχολόγος δρ Σταμπλ, πριν αρχίσει να τους αποδεικνύει με χειροπιαστές αποδείξεις ότι κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό τους) αγγίζει και τον σκηνοθέτη, που παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του στον χειρισμό της κάμερας και τη δημιουργία ατμόσφαιρας, όταν οι ιστορίες του απαιτούν περαιτέρω σκέψη και βαθύτερο προβληματισμό, τότε τα κάνει... σαλάτα!

Στο «Glass» ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος προσπαθεί να τιμήσει το είδος, αλλά η καθοδηγούμενη από το σενάριο δικαιολόγηση όσων συμβαίνουν επί της οθόνης θα ξενίσει αρκετούς.

Από το φινάλε του «Διχασμένου» κατευθείαν στο σύμπαν του «Αφθαρτου», αυτή είναι η ταινία που ενώνει τον Μπρους Γουίλις, τον Σάμιουελ Λ. Τζάκσον και τον Τζέιμς ΜακΑβόι στο μπερδεμένο, υπερβολικά γεμάτο με ιδέες και σύμβολα, υπερηρωικό σύμπαν του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν.

Ένα άνοστο σίκουελ χωρίς τις ανατρεπτικές ιδέες και την υποβλητική ατμόσφαιρα των προηγούμενων ταινιών, που δίνει ένα αδιάφορο κλείσιμο σε μια φιλόδοξη τριλογία.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σεναριακό μπέρδεμα που μπορεί να γίνει κουραστικό, ένα καλογυρισμένο χάος που νιώθεις ότι αγκομαχά στην προσπάθειά του να βγάλει με κάθε τρόπο τρόμο ή συγκίνηση.

Δίχως την καλλιτεχνικότητα μιας καθαρής ταινίας δημιουργού όπως ο «Άφθαρτος», δίχως την καθηλωτική (παρότι τελικώς επιφανειακή) παρατήρηση ενός απρόβλεπτου χαρακτήρα όπως στον «Διχασμένο» και πάνω απ' όλα δίχως πραγματικό λόγο ύπαρξης πέρα από δημιουργικό... πείσμα, το «Glass» είναι μια ταινία καλών προθέσεων μα καταδικασμένου αποτελέσματος.