Αποδημητικά Πουλιά(2018)

(Birds of Passage)  Πρώτη προβολή: 31-01-2019

Στο Χόλιγουντ οι ιστορίες με συμμορίες που συγκρούονται εξαιτίας της φιλαργυρίας τους ή μιας «δουλειάς» με ναρκωτικά που πάει στραβά, είναι αρκετά συνηθισμένες. Στα Αποδημητικά Πουλιά το θέμα αυτό προσεγγίζεται με φρεσκάδα, καθώς η ταινία επικεντρώνεται στα ήθη μιας φυλής της Κολομβίας και στο πως ο ξαφνικός πλουτισμός μπορεί να διαστρεβλώσει τον τρόπο ζωής της και να απειλήσει την ίδια την ύπαρξή της.

Μια επιβλητική και συναρπαστική εισαγωγή στην Ιστορία του εμπορίου Ναρκωτικών της Κολομβίας από τους δημιουργούς της Αγκαλιάς του Φιδιού.

Η επικεντρωμένη στις αρχέγονες θρησκευτικές παραδόσεις των ιθαγενών αφήγηση μετατρέπεται, κόντρα στην απεραντοσύνη του αμμώδους τοπίου, σε ένα αιματοβαμμένο γουέστερν-έκπληξη στο οποίο η τιμή της φυλής συγκρούεται με την απληστία και μαζί σε ένα γκανγκστερικό έπος, που μακρυγορεί μεν, ξεδιπλώνει δε, ένα πικρό χρονικό οικογενειακής βεντέτας που σου σκίζει την καρδιά.

Πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη προσέγγιση στο γκανγκστερικό φιλμ, που σέβεται πλήρως τους κανόνες του αλλά και τους φιλτράρει μέσα από μια τοπική ματιά, διανθίζοντάς τους με τις σχετικές ευαισθησίες.

Μέχρι να φτάσουμε σε έναν καταιγισμό δράσης και αίματος, ανάλογο με τη βίαιη, στυλιζαρισμένη υπερβολή του Σαμ Πέκινπα και του Μπράιαν ντε Πάλμα, ο Σίρο, αυτήν τη φορά σε συν-σκηνοθεσία και συμπαραγωγή της συζύγου του, Κριστίνα Γκαγιέγκο, παρασύρει τον θεατή σε ένα γοητευτικό ταξίδι, επειδή καταφέρνει να αφηγηθεί την ιστορία εκ των έσω, τέμνοντας τον εθνογραφικό μύθο με την κινηματογραφική μυθοπλασία και περνώντας από το εξωτικό στο οικείο.

Παράδοση και λαϊκός πολιτισμός από τη μια, εκσυγχρονισμός και καπιταλισμός από την άλλη, συγκρούονται σε μια εικαστικά μεγαλόπρεπη και ατμοσφαιρικά δυσοίωνη saga ανόδου και πτώσης από τους δημιουργούς του «Στην Αγκαλιά του Φιδιού».

Μια ιδιαίτερα ζωντανή ταινία, με ένταση, συναίσθημα αλλά και κυνικότητα, η οποία αξίζει την προσοχή του σινεφιλικού κοινού.

Η αίσθηση αυθεντικότητας είναι ισχυρή και ενισχύει κάθε στοιχείο βίας και σκληρής ομορφιάς, σε αυτό το αργόσυρτο, επιβλητικό έπος που δεν επαναστατεί αλλά αποτελεί σίγουρη σινεφιλική πρόταση.

Ο Κολομβιανός σκηνοθέτης του «Στην Αγκαλιά του Φιδιού» επιστρέφει σε ένα τόπο όπου συγκρούονται η παράδοση με τη νέα εποχή, η ηθική με τη διαφθορά, με ένα σινεμά που νιώθεις ότι έχεις ξαναδεί αν και προσπαθεί να μην μοιάζει με τίποτα που έχεις ξαναδεί.

Ίσως μια origin story για την έναρξη του εμπορίου ναρκωτικών να μην ταίριαζε εντέλει με το υπερβατικό ύφος που επέδειξε ο σκηνοθέτης στην προηγούμενη ταινία του. Ίσως ως θέμα να είναι περισσότερο γήινο. Ίσως γι' αυτό το τελικό αποτέλεσμα είναι μια αποτυχία. Υπέροχη μεν, αλλά αποτυχία.