Το Γύρισμα της Τύχης(2018)

(Hattrick)  Πρώτη προβολή: 07-02-2019

Το Γύρισμα της Τύχης, που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, είναι κυρίως ένα ψυχολογικό θρίλερ σεναρίου και όχι δράσης, που σημαδεύεται από ένα ηχηρό γεγονός πολύ γρήγορα, κλιμακώνει την ένταση στο φινάλε, εσωτερικεύει τις ηθικές συγκρούσεις και κλείνει με μια γλυκιά αντίστιξη: τις «Γυμνοπαιδίες» του Ερίκ Σατί και το κλάμα ενός αναπόφευκτου χωρισμού.

Δύο φιλικά ζευγάρια, ο φόβος πως κάποιον χτύπησαν με το αυτοκίνητό τους, η μοιραία κλιμακούμενη ένταση, και ένας οχετός αποκαλύψεων πρωταγωνιστούν σε αυτή τη βερίστικη και αρκετά «θεατρική» ταινία.

Κοινωνική ακτινογραφία μιας πραγματικότητας βασισμένης σε μυστικά και ψέματα, τα οποία θα αναδειχτούν μέσα από μια θεατρικής κατασκευής, στιβαρή μα προβλέψιμη στις αποκαλύψεις της δραματική και ψυχολογική διαδρομή.

Έστω κι αν είναι προβλέψιμη στην εξέλιξή της, κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό ως το τόσο υπέροχα κυνικό φινάλε της.

Στη μισή ώρα πάνω το δράμα χάνει το όποιο αρχικό ενδιαφέρον καθώς οι τρεις αντιμαχούν μαλώνοντας κυρίως για το συμβάν τον τζογαδόρο, ανεύθυνο οδηγό της παρέας με διαλόγους που θα ταίριαζαν καλύτερα σε απογευματινή σαπουνόπερα.

Πολλοί θέλουν να γίνουν Ασγκάρ Φαραντί, αλλά λίγοι μπορούν. Ο Ραμτίν Λαβαφίπουρ δεν ανήκει σ' αυτούς (τους δεύτερους).

Κι ενώ ο Φαραντί παλεύει (με άνισα σαφώς αποτελέσματα, όπως έδειξε και η τελευταία μετριότατη ταινία του «Το ξέρουν όλοι») να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ παλιού και νέου Ιράν, ο πιστός αντιγραφέας του Ραμτίν Λαβαφιπούρ, με το πιασάρικο αλλά και αφελές «Γύρισμα της τύχης» αφηγηματικά αποδεικνύεται πιο μοντέρνος αλλά και ιδεολογικά πιο συντηρητικός (σχεδόν όλα τα κακά των ηρώων έχουν πηγή προέλευσης την αμαρτωλή Δύση) από τον δημιουργό του «Ένας χωρισμός».

Ακτινογραφία των σύγχρονων περσικών ηθών, ενδιαφέρουσα όσο και «λίγη» μπροστά στα πολυεπίπεδα δράματα του Φαρχαντί που χρησιμοποιεί ως μοντέλο.

Είναι φανερό ότι ο Ασγκάρ Φαραντί έχει δημιουργήσει σχολή στον ιρανικό κινηματογράφο. Kάποιοι όπως ο Βαΐντ Ζαλιλβάντ με την «Περίπτωση Συνείδησης» που είδαμε προσφάτως ακολουθούν με στιβαρό βήμα τα ίχνη του. Κάποιοι όμως, όπως ο Ραμτίν Λαβαφιπούρ αυτής εδώ της ταινίας, όχι.

Βραβευμένο στην πατρίδα του art-house δράμα της ιρανικής σχολής, που μοιάζει με τον μπατίρη συγγενή του «Τι Απέγινε η Έλι» (2009), στερούμενο μάλιστα την οποιαδήποτε νότα μυστηρίου που θα μπορούσε κάπως να προξενήσει το ενδιαφέρον. Μόνο για όσους επιθυμούν να γνωρίσουν έναν πιθανό μελλοντικό θαμώνα των μεγάλων κινηματογραφικών φεστιβάλ του κόσμου.