Καπερναούμ(2018)

(Capernaum)  Πρώτη προβολή: 14-02-2019

Πολυβραβευμένη και συγκλονιστική παραβολή για τη χαμένη ψυχή του χαοτικού σύγχρονου κόσμου με απόλυτα φυσικές κορυφαίες παιδικές ερμηνείες που θα μείνουν αξέχαστες !

Η σα-να-πούμε ζωή ενός 12χρονου σύριου πρόσφυγα στις πανάθλιες παραγκουπόλεις του Λιβάνου, φιλμαρισμένη με εξαιρετική δύναμη, ντοκιμαντερίστικη αληθοφάνεια και συγκλονιστικές ερμηνείες από το ερασιτεχνικό/ προσφυγικό/ καραβοτσακισμένο καστ.

Η ανατριχιαστική περιπλάνηση καθηλώνει, αν και η Λαμπάκι γλιστράει συχνά σε έναν εύκολο συναισθηματισμό, επιχειρώντας να χωρέσει ζητήματα επιτακτικά και ακανθώδη, δυσεπίλυτα και ντροπιαστικά, βάζοντας μπροστά πολλά παιδιά, πολλή μουσική, πολύ κλάμα και πάρα πολύ «βρόμα».

Διδακτική ταινία με καλές προθέσεις και ενάρετα μηνύματα, κάτι σαν το «Σαλάμ Μπομπέι» της Ινδής Μίρα Ναΐρ, η «Καπερναούμ» φωτίζει κάπως σχηματικά μία από τις αρκετές σκοτεινές πλευρές του Λιβάνου.

Ιδιότυπο μείγμα νατουραλισμού και μελοδράματος, με σκληράδα αλλά και τρυφερότητα, χιούμορ και ταυτόχρονα πολλές χειριστικές ευκολίες στον τρόπο που προσεγγίζει το τρίπτυχο φτώχεια - παραμελημένα παιδιά – προσφυγική κρίση και την εικόνα τους αυτή καθαυτή, η τρίτη ταινία της Λαμπακί (μετά τα εστιασμένα στη θέση της γυναίκας στο Λίβανο «Caramel» και «Όταν θέλουν οι γυναίκες») για το ανθρωπιστικό έγκλημα που συντελείται δίπλα μας, χειρίζεται έξυπνα το συναίσθημα ενοχής του θεατή.

Τέτοιες ιστορίες δε χρειάζονται ούτε πολλά λόγια (όπως στις σκηνές του δικαστηρίου), ούτε υπογράμμιση (όπως από το σάουντρακ). Κουβαλούν από μόνες τους ένταση και στρώνουν με το καλημέρα σας τα ερωτήματα ηθικής που θέλει να καλλιεργήσει η Λαμπάκι. Αν δεν ήταν τόσο χειριστική με τις εικόνες της, θα γλίτωνε από αυτό το αβάσταχτο πορνό της μιζέριας, το οποίο πνίγει κάθε δίκιο κι άδικο.

Παρότι η ταινία βλέπεται με ενδιαφέρον και διαθέτει σκηνές που σου κόβουν την ανάσα, νιώθεις έντονα στον συναισθηματικό εκβιασμό που σου ασκείται με κάθε μέσο.

Μελοδραματικές υπερβολές, ντοκιμαντερίστικες εικόνες, συναισθηματικός εκβιασμός, Βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες και υποψηφιότητα ξενόγλωσσου Όσκαρ για ένα νατουραλιστικό δράμα-αποθέωση του κινηματογραφικού λαϊκισμού.

Παρά τις επιμέρους αρετές και ειδικά τον πολύ καλό πιτσιρικά πρωταγωνιστή της, η υποψήφια για ξενόγλωσσο Όσκαρ ταινία της Λιβανέζας Ναντίν Λαμπακί είναι ένα απροκάλυπτο misery porn, μια διαρκής επίκληση στο συναίσθημα συνοδεία εγχόρδων.

Απλά ανυπόφορο. Συγγνώμη.