Η Δουλειά της(2018)

(Her Job)  Πρώτη προβολή: 28-02-2019

Μια απλή ιστορία για τη γυναικεία χειραφέτηση μέσα σε ένα περιβάλλον μιζέριας και αποξένωσης. Μια ταινία με λιτά εκφραστικά μέσα και χωρίς δραματικές εξάρσεις, που αποπνέει αισιοδοξία.

Ο σκηνοθέτης καταγράφει με επιμονή στις λεπτομέρειες το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον (ο απαιτητικός σύζυγος που περνάει τη μέρα του διαβάζοντας εφημερίδα, πίνοντας καφέ ή παίζοντας λόττο, η έφηβη κόρη που αντιδρά ενάντια στην όλη οικογενειακή κατάσταση με διάφορους, εκνευριστικούς τρόπους στο σπίτι και στο σχολείο, ο φαινομενικά ευγενικός προϊστάμενος στο πολυκατάστημα που προσλαμβάνει τις εργάτριες και τις απολύει χωρίς καμιά δικαιολογία), με ένα ρεαλιστικό στιλ που μου θύμισε "Το προξενιό της Άννας" του Παντελή Βούλγαρη, ταινία στην οποία "Η δουλειά της" θα μπορούσε να αποτελεί το δίπτυχο της.

Ναι, η ταινία είναι δυνατή κι εύστοχη, αλλά η Τριανταφυλλίδου κάνει τόσο εξαιρετικά τη «Δουλειά της» που κλέβει την παράσταση.

Χωρίς κορόνες και μελό, εξάρσεις και υστερίες, η Παναγιώτα της Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου είναι ο γυναικείος ρόλος της χρονιάς (και βάλε), ερμηνευμένος με κρυφή δύναμη και βαριά ευθύνη που η εξαιρετική ηθοποιός φέρει με αξιοπρέπεια και ευγένεια.

Μπορεί η ταινία να έχει τα προβλήματά της, όπως ότι οι χαρακτήρες είναι πιο επίπεδοι στην εξέλιξή τους από όσο θα μπορούσαν, ενώ το ανοιχτό τέλος μπορεί να είναι θετικό στο μοντέρνο σινεμά αρκεί όμως να έχει φθάσει στην κορύφωσή της η ταινία.

Ο Labôt κινηματογραφεί σιωπηλά την Τριανταφυλλίδου σε μεγάλους, ακίνητους, νεκρούς χώρους, μια ηρωίδα που χωρίς καν να το συνειδητοποιεί αρχίζει να βρίσκει ζωή εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό το αισθητικό κρεσέντο που ενδεχομένως να υπόσχεται αυτή η σύνδεση, δεν έρχεται ποτέ αφήνοντας την ταινία αμήχανα ακίνητη. Αλλά έτσι κι αλλιώς, στην παραλυμένη Ελλάδα της κρίσης, όλα τελικά βουβά και ακινητοποιημένα μοιάζουν.

Η βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ερμηνεία της Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου δίνει υπόσταση σε μια κοινωνικά ευαίσθητη, κινηματογραφικά λιτή, αν και σεναριακά μονοδιάστατη ιστορία γυναικείας χειραφέτησης.

Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου παίρνει πάνω της ένα άνισο δράμα για μία νοικοκυρά που αναζητά μέσα από την αγορά εργασίας το δικό της μονοπάτι προς τη χειραφέτηση.

Στην ουσία ο μόνος λόγος ύπαρξης της ταινίας είναι για να σου θυμίσει ότι στην εποχή μας είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε διαρκώς στην επαγγελματική ανασφάλεια. Ευχαριστώ πολύ.

Την επόμενη φορά, με μια κινηματογραφική ιστορία, αν μπορείτε...