Παύση(2018)

(Pause)  Πρώτη προβολή: 07-03-2019

Η ερμηνεία-έκπληξη της εξαιρετικής Στέλλας Φυρογένη, η σε κάποια σημεία ευφυής αφηγηματική αμφισημία και το τολμηρό φινάλε συνθέτουν ένα τουλάχιστον ελπιδοφόρο πρώτο δείγμα γραφής από την Κύπρια δημιουργό Τώνια Μισιαλή.

Ακριβές σινεμά παρατήρησης σε ύφος κοινωνικού ρεαλισμού που μπλέκει εύστοχα την πραγματικότητα με τη φαντασία έχοντας ως βασικού ατού μια έξοχη ηθοποιό αδύνατο να ξεχαστεί ως φιγούρα.

Η ταινία από την Κύπρο με σκηνοθεσία και φωτογραφία απολύτως λειτουργικές έρχεται την αποκαλούμενη μέρα της γυναίκας, όπως και εκείνη του Νίκου Λαμπό, να ξαναφέρει στην επιφάνεια το γυναικείο ζήτημα, το ανθρώπινο ζήτημα.

Συμπαγής, αναπόδραστα εμμονική, καλογυρισμένη και με ένα εξαιρετικό πρωταγωνιστικό δίδυμο, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτιδας προσεγγίζει με οξυδέρκεια το υπαρξιακό αδιέξοδο μιας παντρεμένης νοικοκυράς πάνω στην κλιμακτήριο.

Επιδέξιο σινεμά παρατήρησης, στιλάτη αισθητική και μία πρωταγωνίστρια που βάζει φωτιά στην οθόνη. Η «Παύση» είναι ένα δυναμικό ντεμπούτο, παρόλο που κάποιες ισορροπίες ξεφεύγουν και υπερβολές αφαιρούν από τη δύναμη της ταινίας.

Η έλλειψη ιδεών στην πορεία είναι συζητήσιμη, όμως η Μισιαλή ξέρει πώς να καδράρει την ηρωίδα της σα να είναι κλεισμένη ανάμεσα σε τοίχους, ορατούς κι αόρατους, είτε βρίσκεται κλεισμένη μέσα σε ένα άχρωμο διαμέρισμα είτε κυκλοφορεί στον δρόμο. Θα περιμένουμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την επόμενη προσπάθειά της.

Ανεξήγητα ανασφαλές ως προς τη δυναμική της θεματικής του, το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Τώνιας Μισιαλή αυτοϋπονομεύεται μέσα από μία σειρά αχρείαστων σεναριακών υπερβολών.

Τα κορίτσια, αν ξενυχτάνε μ' ένα #TimesUp μυστικό στα σινεμά, πατάνε play, αλλά μπορεί να φάνε ήττα από ένα σημείο και μετά, ειδικά αν δεν είναι... ώριμα. Οι συμπαθούντες art-houseάδες (είδες το «Η Δουλειά της» και γούσταρες; Double feature στα καπάκια) δεν κάνουν skip, το τραβάει ο οργανισμός τους αλλά το αναψοκοκκίνισμα θα τους φύγει στην πορεία. Εξαιρετικά πιθανό να παίξει το νεύρο (και όχι η παύση αλλά το stop) των teenagers, όσων δεν καταλαβαίνουν τα μπερδεψομπούτικα στο στόρι, όσων δεν αντέχουν το εγχώριο σινεμά.

Το θολωμένο μυαλό της ηρωίδας παρασύρει όλη την ταινία που στηρίζεται υπερβολικά σε επαναλήψεις, στην εύκολη στερεοποίηση του χαρακτήρα του συζύγου και στην υπερβολική εμπιστοσύνη στην ιδέα να συνδεθεί η συναισθηματική με την ορμονική σύγχυση μέσα από βεβιασμένες σκηνές παραληρήματος.

Η Μισιαλή προσπαθεί να γεμίσει την ώρα με κάδρα τα οποία είναι μεν ωραία στημένα αλλά δεν οδηγούν την ταινία ένα βήμα πιο πέρα από εκεί όπου έχουμε καταλάβει ότι βρίσκεται στα πέντε πρώτα λεπτά της.