Αδέλφια εξ Αίματος(2018)

(La Terra dell' Abbastanza / Boys Cry)  Πρώτη προβολή: 07-03-2019

Η σκηνοθεσία είναι σφιχτή και δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης, ενώ οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών είναι εξαιρετικές. Ο Αντρέα Καρπεντζάνο και ο Ματέο Ολιβέτι (ως Μανόλο και Μίρκο αντίστοιχα) κερδίζουν από την πρώτη στιγμή τις εντυπώσεις με την απλότητα και τη φυσικότητά τους.

Καίριο, πειστικό και καλοσκηνοθετημένο γκανγκστερικό δράμα με μνήμες από Σκορσέζε, «Γόμορρα» και «Dogman».

Φαουστικών διαστάσεων γκανγκστερικό δράμα από ένα δίδυμο αυτοδίδακτων σκηνοθετών που αξίζει να κρατήσουμε στα υπόψιν.

Οι δυο σκηνοθέτες αντλούν από ταινίες του είδους (τόσο από το "Γκομόρα" όσο και από τον "Νονό"), για να προχωρήσουν με μεθοδικότητα και ξεχωριστή διείσδυση στους χαρακτήρες των δυο νεαρών φίλων, να καταγράψουν το δράμα τους και να δημιουργήσουν τη σωστή, με ποιητικές πινελιές, ατμόσφαιρα (η φωτογραφία είναι του Πάολο Καρνένα, που συνεργάστηκε και στο "Γκομόρα"), αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες από τους δυο πρωταγωνιστές τους.

...είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πώς οι τριαντάχρονοι δίδυμοι Ιταλοί σκηνοθέτες Νταμιάνο και Φάμπιο ντ' Ινοτσέντζο μελετούν τον υποδόριο ψυχικό δεσμό μεταξύ των ηρώων, του ορμητικού Μίρκο και τους εσωστρεφούς Μανόλο, και σχεδιάζουν τις ανατροπές τόσο στην πλοκή όσο και στους χαρακτήρες τους.

Εξαιρετικό ντεμπούτο των σκηνοθετών, θαυμάσιο μοντάζ, καδράρισμα, και σούπερ ερμηνείες, καθώς δυο αντράκια των υποβαθμισμένων ρωμαϊκών περιχώρων κυλάνε, μαγεμένοι και αμοραλιστικά ανίδεοι, στους κόλπους της μαφίας.

Σκοτεινό, βασανιστικό αλλά και κάποιες στιγμές κοινότυπο ή προβλέψιμο, το φιλμ έχει αξία καθώς δεν το ξεπερνάς ανέμελα χωρίς μια δεύτερη σκέψη, Μόνο που μετά κι από αυτή τη δεύτερη σκέψη διαπιστώνεις πιο αισθητές τις ενοχλητικές αδυναμίες της και τη μανία της να προκαλέσει το θεατή.

Αυτή η δυσάρεστη ιστορία πλαισιώνεται μέσα σε μια ατμόσφαιρα καταχνιάς και κοινωνικού αδιεξόδου και πυροδοτείται από τις νατουραλιστικές ερμηνείες των ηθοποιών που υποδύονται τα παιδιά (Αντρέα Καρπεντζάνο, Ματέο Ολιβέτι), που σαν χαρακτήρες είναι εντελώς αντίθετοι. Οι Ντ' Ινοτσέντζο φαίνεται ότι γνωρίζουν καλά το περιβάλλον που εικονογραφούν.

Θέλοντας να σχολιάσουν το πόσο τετριμμένη είναι η στροφή της ιταλικής νιότης στο οργανωμένο έγκλημα, οι Ντ' Ινοτσέντζο φτιάχνουν μια όμορφη, γρήγορη, αλλά τετριμμένη ταινία.

Μεγάλη... κατάρα για μια ταινία, το να περνάει απαρατήρητη λόγω αδιαφορίας – και τούτην εδώ την απόπειρα των αδελφών Ντ'Ινοτσέντζο δεν ξέρω πόσοι θεατές θα τη θυμούνται μετά την έξοδό τους από την αίθουσα.