Ένα Όμορφο Αγόρι(2018)

(Beautiful Boy)  Πρώτη προβολή: 07-03-2019

Το Όμορφο Αγόρι είναι ένα οικογενειακό δράμα χαρακτήρων, με εξαιρετικές ερμηνείες και ένα καλοδουλεμένο σενάριο που κάθε γονιός θεατής οφείλει να δει.

Εκείνο που προσπάθησε, και πέτυχε, ο σκηνοθέτης είναι να αποφύγει το συνηθισμένο πια τρόπο παρουσίασης του εθισμού στα ναρκωτικά, επικεντρώνοντας, αντίθετα, το ενδιαφέρον του στις σκηνές των αποτελεσμάτων του εθισμού, με τον πατέρα Ντέιβιντ να προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του γιου του, Νικ και να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τον εθισμό του.

Παρά το αδιαμφησβήτητο ταλέντο του, ο Felix van Groeningen μας παρουσιάζει ακόμα μια μέτρια ταινία με τόσα προβλήματα που μπορεί να μην υπερκαλύπτουν τα θετικά αλλά σίγουρα δεν τα αφήνουν να λάμψουν.

Υπάρχουν καλύτερες, πιο τολμηρές και πιο «προχώ» ταινίες περί ναρκωτικών εκεί έξω, ωστόσο το ότι είναι κάπως προβλέψιμα mainstream δεν μειώνει καθόλου την αξία της, και ως κοινωνικό «μήνυμα» αλλά και ως φιλμ με συντελεστές που έχουν πάρει στα σοβαρά τη δουλειά τους. Αν δεν είστε των «μηνυμάτων», οι ερμηνείες και μόνο θα σας αποζημιώσουν. Θα υπάρξουν, πάντως, και θεατές που ίσως βαρεθούν με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της πλοκής.

Παρά την σχεδόν τυφλή προσκόλληση σε γνωστές σεναριακές φόρμες (σ.σ. το σενάριο, διά χειρός Βέλγου σκηνοθέτη σε συνεργασία με τον Λουκ Ντέιβις, είναι βασισμένο στα απομνημονεύματα των Ντέιβιντ και Νικ Σεφ), οι συγκρατημένοι τόνοι και οι δυνατές πρωταγωνιστικές ερμηνείες συμπαρασύρουν τα συναισθήματα με φυσικότητα, ενώ η αφήγηση -τουλάχιστον- αποστασιοποιείται από τις άγαρμπες τάσεις διδακτισμού που χαρακτηρίζουν παρόμοια εγχειρήματα.

Ένα «Όμορφο Αγόρι» εθισμένο στα ναρκωτικά και δυο ηθοποιοί «εθισμένοι» στις καλές ερμηνείες.

Ελλείψει πρωτοτυπίας στην θεματική της όμως η ταινία, παρότι μετά ευκολίας σοκάρει το κοινό, δεν δείχνει ικανή να μην αποφύγει την λακκούβα της επαναλήψιμης λούπας, ίσαμε να φτάσει στην έξοδο της, που μοιάζει λυτρωτική για όλους. Και για εκείνους, τους πολλούς, που ακόμη πενθούν, αλλά και για τους μετρημένους στα δάχτυλα, που πέτυχαν το θαύμα.

Ρεαλιστική στο ύφος, αλλά πεζή και μονότονη απεικόνιση της οικογενειακής «κόλασης των ναρκωτικών», βασισμένη σε αληθινή ιστορία.

...υποκύπτει στην τετριμμένη οδό της μελοδραματικής ανάγνωσης ενός σύνθετου προβλήματος (το σενάριο συνυπογράφουν ο Φον Κρόνιγκεν με τον υποψήφιο για Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου Λουκ Ντέιβις του επίσης βασισμένου σε αληθινή ιστορία μελό «Lion») και της πεζής σκηνοθεσίας που υποδεικνύει το συναίσθημα χωρίς να το κάνει πιστευτό.

Οι δυνατές ερμηνείες των Στιβ Καρέλ και Τίμοθι Σαλαμέ και οι καλές προθέσεις δεν σώζουν τελικά την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Φέλιξ Φον Γκρόνιγκεν από την ασφαλή κι υπερβολικά όμορφη προσέγγιση ενός τόσο σύνθετου προβλήματος όπως η εξάρτηση από τα ναρκωτικά.