Σκιά(2018)

(Shadow)  Πρώτη προβολή: 14-03-2019

Ο κρυφός θρίαμβος είναι το πώς σε μια παραγωγή που τόσο αναπολογητικά προβάλει στην μεγάλη οθόνη τα μεγάλα, επιβλητικά της μεγέθη, η συναισθηματικά μελοδραματική ιστορία που κρύβει μέσα της αφορά -τελικά- έναν δούρειο ίππο, μια νίκη της στρατηγικής, της χάρης και της αισθητικής, απέναντι στο όποιο δυσθεώρητο μέγεθος. Η ομορφιά θα νικήσει- αφού μας κόψει πρώτα την ανάσα.

Γυρισμένη ολόκληρη σε στούντιο, αποτελεί ένα τεχνικό και καλλιτεχνικό επίτευγμα, σε όλους τους τομείς και βλέπεται καλύτερα (όπως και όλες οι ταινίες άλλωστε), σε μεγάλη, κινηματογραφική οθόνη.

Ο Γιμού (ξανα)βρίσκει τον επικό εαυτό του σε φόρμα, υπογράφοντας μια σκοτεινών τόνων δραματική περιπέτεια, η οποία είναι ταυτόχρονα κι ένα πολιτικό θρίλερ πάνω στα διαχρονικά παιχνίδια εξουσίας.

Σε καλή φόρμα μετά το εφετζίδικο, κενό τερατο-υπερθέαμα του «Σινικού Τείχους» (2016) ο Γιμού παίρνει τον χρόνο του ξετυλίγοντας τον μίτο της πολιτικο-ερωτικής ίντριγκας στο παλάτι και τους βασικούς χαρακτήρες του παιχνιδιού.

Ομπρέλες φτιαγμένες από λάμες στριφογυρίζουν θανάσιμα κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό, μαχαίρια εισχωρούν στην ανθρώπινη σάρκα λες και αυτή είναι η θέση τους και συχνά η εικόνα πλησιάζει το ασπρόμαυρο χωρίς η ταινία να είναι ακριβώς ασπρόμαυρη. Το έντονο κόκκινο του αίματος παραπάνω από συχνά στιγματίζει ποιητικά το κάδρο μέσα από πλάνα πραγματικής έμπνευσης.

Οπτικά εντυπωσιακό και μελοδραματικά συναισθηματικό, τo καινούριο φιλμ του Ζανγκ Γιμού αποτελεί απόδειξη των μεγαλύτερων δυνάμεων του Κινέζου δημιουργού, ακόμα και όταν κατά στιγμές φαντάζει υπερβολικά γνώριμο.

Στο σύνολό της η ταινία δεν καταφέρνει παρά το όποιο αισθητικό υπερθέαμα, να ξεπεράσει τις παλαιότερες δουλειές που τον ανέδειξαν, τόσο από άποψη πλοκής όσο και χαρακτήρων. Ενώ υπάρχουν αναλαμπές που θυμίζουν δημοφιλείς wuxia ταινίες του όπως τα «Ιπτάμενα Στιλέτα», λείπουν η σπίθα και η έμπνευση, ενώ κυριαρχεί η επανάληψη και η μανιέρα. Σίγουρα όχι από τις χειρότερες ταινίες του, όπως το πρόσφατο «Σινικό Τείχος» με τον Matt Damon, αλλά πολύ μακριά από τα «Raise the Red Lantern» και «Ju Dou».

Ο δημιουργός εντυπωσιακών ιστορικών επών όπως τα «Ιπτάμενα Στιλέτα» και ο «Ήρωας» επιστρέφει στο είδος που τον καθιέρωσε παγκοσμίως με μια εκθαμβωτική περιπέτεια εποχής που οτιδήποτε κερδίζει σε θέαμα το χάνει σε περιεχόμενο.

Εντυπωσιάζει συχνά, αν αυτό είναι το ζητούμενο. Αλλά εκεί που πάει να επινοήσει κάτι νέο ή ακόμη και να συγκινήσει, θυμίζει λούνα παρκ υψηλού θεάματος. Πηγή: www.lifo.gr

Άψυχη κατασκευή, που αγκομαχάει για να διαφοροποιηθεί καλλιτεχνικά και να προτείνει κάτι το (εικαστικά και μόνο) καινούργιο στη μυθολογία των wuxia ταινιών. Πολύ δύσκολη η παρακολούθηση της πλοκής για έναν θεατή της Δύσης.