Mektoub, Αγάπη Μου(2017)

(Mektoub, My Love: Canto Uno)  Πρώτη προβολή: 28-03-2019

Καταφέρνει με μια, δοσμένη με λεπτότητα και διεισδυτικότητα σκηνοθεσία, να συλλάβει, με ένα ωραία αναπτυγμένο σενάριο, με άμεσους, πειστικούς διαλόγους, με μια κάμερα σε συνεχή κίνηση, που αγκαλιάζει και χαϊδεύει τα πρόσωπα και τα κορμιά (ιδιαίτερα των γυναικών), συλλαμβάνοντας τόσο την ομορφιά και τη ζωντάνια του καλοκαιριού, όσο και το σφρίγος, τον ενθουσιασμό, μαζί και τον αισθησιασμό, και γενικά τον τρόπο ζωής των νεαρών εφήβων του.

Με έναν ανέμελο αισθησιασμό, χαλαρή, «χρονοβόρα» αφήγηση (που απαιτεί υπομονή) κι έναν απελευθερωτικό ρεαλισμό ο σκηνοθέτης της «Ζωής της Αντέλ» καταργεί τα όρια μεταξύ οθόνης και πραγματικότητας, εξερευνώντας τις κρυφές, παιγνιώδεις και απρόβλεπτες διαδρομές της ανθρώπινης επιθυμίας.

Με ηδυπαθείς προθέσεις και αυτοβιογραφική διάθεση, ο Κεσίς στήνει θεόρατες σεκάνς και τουλάχιστον τρεις από τις οποίες (η γέννηση των αμνών, ο διονυσιακός χορός με έμφαση στα γυναικεία οπίσθια και το υπέροχο απογευματινό μπάνιο στη θάλασσα) μένουν αξέχαστες σε ένα σκηνικό που παραπέμπει στο Κουσκούς και με θεματική που πηγάζει από την πρώτη του ταινία, το L' Esquive.

...ένα νοσταλγικό για τις υποσχέσεις, το σφρίγος της νιότης, πολύ προσωπικό, όσο και επαναλαμβανόμενα φλύαρο, νωχελικό (σαν να εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο) ταξίδι αναμνήσεων και ενηλικίωσης.

Μια ιμπρεσιονιστική ταινία γεμάτη ομορφιά της σάρκας (ο τρόπος που κοιτάζει το γυναικείο κορμί είναι, όπως πάντα, στο μεταίχμιο του θαυμασμού και της ηδονοβλεπτικής εκμετάλλευσης), νιότη και καλοκαίρι, με αμυδρές υπόνοιες της σύγκρουσης της ανεμελιάς και της ενοχής, αλλά τόσο ανοικονόμητα που στην τρίωρη διάρκειά της προλαβαίνεις να πας ο ίδιος διακοπές και να γυρίσεις.

Νεανικό, ζωντανό, φιλήδονο, ενίοτε χιουμοριστικό και σίγουρα εξαντλητικό σε διάρκεια. Οι γνώστες του έργου του Αμπντελατίφ Κεσίς που αγάπησαν τα προηγούμενά του, δεν έχουν και πολλά να φοβηθούν. Όσοι δεν εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, θαρρώ πως μπορούν να ανησυχούν... επικίνδυνα.

Ο φακός του Τυνήσιου Αμπντελατίφ Κεσίς χαϊδεύει με ελευθερία όμορφα πρόσωπα και σώματα, αλλά αυτό το σιντριβάνι νατουραλισμού, παρότι θαρραλέο στην κατασκευή του, εύκολα μπορεί να κουράσει καθότι μεγάλο σε διάρκεια, στατικό, και σε πολλά σημεία ιδιαιτέρως φλύαρο, χωρίς τα όσα λέγονται να έχουν απαραιτήτως σχέση με τη δραματουργική εξέλιξη της ιστορίας.

Ηδονιστικά γκροπλάν, καλοκαιρινή ανεμελιά, ρευστές σχέσεις και φυσικότατοι διάλογοι υπηρετούνται από ένα θαυμάσιο πολυπρόσωπο καστ, σκιαγραφώντας με ε-ξου-θε-νω-τι-κή λεπτομέρεια και διάρκεια κάτι νεανικές θερινές διακοπές του 1994...

Η νέα ταινία του Αμπντελατίφ Κεσίς («Ζωή της Αντέλ») είναι μια φλύαρη, μαξιμαλιστική διασκευή του μυθιστορήματος «La Blessure, La Vraie», συγγραφέα του «Ανάμεσα στους τοίχους», Φρανσουά Μπεγκοντό.

O σκηνοθέτης της «Ζωής της Αντέλ» επιστρέφει μ' ένα ποταμιαίο opus πάνω στην γυναικεία σεξουαλικότητα, το αέναο φλερτ, την διαδοχή των γαλλοτυνησιακών μικροαστικών γενεών σ' ένα παραθαλάσσιο θέρετρο της Νότιας Γαλλίας, το (πλέον περίφημο) «ανδρικό βλέμμα», την ματαιοδοξία της νιότης και το ενδοκινηματογραφικό πείραμα παντρέματος μιας φόρμας κι ενός περιεχομένου που δείχνουν να αντιδρομούν επί τρεις ολόκληρες ώρες. Και είναι μόνο η αρχή...