The Waiter(2018)

Πρώτη προβολή: 04-04-2019

Εστιάζοντας περισσότερο στη ψυχοσύνθεσή του και λιγότερο στη λύση του μυστηρίου, ο Κρικρής απογειώνει εικαστικά τη ταινία του με γοητευτικά ατμοσφαιρικές σεκάνς, ανάμεσα στο όνειρο και τη πραγματικότητα, με εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς (τα γυρίσματα στη λίμνη Δόξα), άλλοτε ασφυκτικά κλειστές γύρω από τον ήρωα, κι άλλοτε με λυτρωτικές δόσεις μαγικού ρεαλισμού.

Ατμοσφαιρικό «νεό-νουάρ» ντεμπούτο του Στιβ Κρικρή, στυλιζαρισμένο και γοητευτικά ακροβατικό στα όρια της μυθοπλασίας και της πραγματικότητας, φέρνει στο προσκήνιο την ψυχολογία ενός μουδιασμένου ήρωα που θα κληθεί να δράσει μπροστά στο έγκλημα.

Η πρώτη μεγάλους μήκους ταινία του Στιβ Κρικρή παρουσιάζει μια σειρά από αρετές που καλύπτουν επαρκώς τις σεναριακές της ατέλειες και την βάζουν στην πρώτη γραμμή της μετά-weird εποχής.

Τo ντεμπούτο του Στηβ Κρικρή, ένα αξιοπρόσεχτο νεο-νουάρ στην «κρυμμένη», μοναχική Αθήνα του σήμερα.

Θριλερική ατμόσφαιρα, Greek weird wave αποξένωση και ένα στιλάτο, αλλά μάλλον ρηχό σκηνοθετικό ντεμπούτο που απέσπασε έξι υποψηφιότητες για βραβεία Ίρις.

Μια ταινία φτιαγμένη από έναν κινηματογραφιστή που σίγουρα έχει αίσθηση του μέσου και αγάπη για την ομορφιά της εικόνας.

Εξαιρετικό στήσιμο πλάνων από τον Κρικρή που ξέρει πώς να δημιουργεί όμορφες εικόνες τόσο εσωτερικού χώρου (όπως το εντυπωσιακό καταπράσινο διαμέρισμα του Ρένου), αλλά και εξωτερικού (οι σκηνές στη λίμνη Δόξα). Η εικόνα υπερισχύει, βέβαια, της ιστορίας -η οποία δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη.

Σαν τη «βότκα με υπερισχύον το πορτοκάλι» που σερβίρει ο Ρένος στα τραπεζάκια του Βάρσου, η ταινία είναι ένα θρίλερ με υπερισχύουσα την αισθητική, μ' ένα σενάριο δραματουργικά αδύναμο, που δυσκολεύεται να χτίσει ένταση, να εμβαθύνει στους ήρωές του ή να προσδιορίσει τι σημαντικότερο θέλει να πει, πόσω μάλλον όταν το λέει με τους ήδη παρωχημένους διαλόγους του weird σινεμά που είχε κάποια πρωτοτυπία πριν από μια δεκαετία.

Στο "The Waiter" καταπώς φαίνεται υπάρχει γόνιμο έδαφος για υπαρξιακές αναλύσεις και ένα πλαίσιο αναφοράς ωστόσο η καλή διάθεση για ερμηνείες χάνεται πίσω από την μονοτονία και το απαράλλαχτο στυλιζάρισμα μιας ταινίας που δείχνει βαθυστόχαστη σαν τον ήρωα της αλλά δυστυχώς αδυνατεί σε αρκετά σημεία.

Κάποια ωραία καδραρίσματα και ένα κάποιο επίπεδο καλλιτεχνικού σχεδιασμού δεν επιτρέπουν σε ένα έργο είδους να επιζήσει των... σεναριακών κακουχιών. Το όνομα του σκηνοθέτη σημειώνεται, πάντως. Οι φανατικοί των θρίλερ ας είναι ενήμεροι από πριν διότι μπορεί και να βγουν από την αίθουσα με επιθετικές διαθέσεις ή την επιθυμία να προκαλέσουν φθορές στο ταμείο...