Νεκρωταφίο Ζώων(2019)

(Pet Sematary)  Πρώτη προβολή: 04-04-2019

Είτε το δεις στα χαρακτηριστικά αφήγησης και τεχνικών είτε το δεις ως προς την τοποθέτηση του στον κόσμο του Κινγκ, είναι ένα έργο που στέκεται επάξια. Έχει τα μικρά jumpscares που σου χτίζουν την προδιάθεση για όσα θα έρθουν μετά. Έχει τη ρίζα όλου του κακού που την αντιλαμβάνεσαι προς τις τελευταίες σκηνές. Έχει τη σύνδεση με τον τόπο. Έχει το μεταφυσικό. Έχει τον τρόμο.

Το διάσημο best-seller του Στίβεν Κινγκ σε ακόμη μια «ανορθόγραφη» κινηματογραφική μεταφορά, με σημαντικές αλλά τελικά λειτουργικές παρεκκλίσεις από το γράμμα του διάσημου βιβλίου.

Οι καλές εντυπώσεις «τρώνε χώμα» λίγο πριν το φινάλε (άλλη μία αλλαγή σε σχέση με τη λογοτεχνική πηγή), όπου το σενάριο βιάζεται και σπρώχνει την πλοκή σε μία επανάληψη που αδυνατίζει την ιδέα του Κινγκ και ίσως λειτουργήσει, χωρίς πρόθεση, κωμικά. Με δεδομένο πως «μερικά πράγματα καλύτερα να παραμένουν νεκρά», αυτό το ριμέικ έχει σίγουρα λόγο ανάστασης.

Δεν εμπιστεύεται τη δύναμη ενός πιο ρευστού μοντάζ, κόβοντας συχνά και άτσαλα τη δράση, και θεωρεί δεδομένες κάποιες άστοχες επιλογές, όπως η μετακόμιση της οικογένειας με δύο ανήλικα παιδιά σε ένα όμορφο σπίτι ακριβώς δίπλα σε έναν επικίνδυνο αυτοκινητόδρομο και η ανάθεση του πρωταγωνιστικού ρόλου στον στέρεο, λογικό, ελάχιστα επιρρεπή σε οποιοδήποτε κλονισμό Τζέισον Κλαρκ, ο οποίος παίζει τον πατέρα - γιατρό - σύζυγο μιας γυναίκας με προβληματικές και αξεπέραστες παιδικές μνήμες.

Το νέο Pet Sematary, δεν το λες ιερόσυλο remake. Σκεφτείτε το ως έναν άλλο τρόπο να εξετάσετε την ίδια ιστορία, από μια άλλη οπτική γωνία αν θέλετε.

Μικρές αλλαγές στην ιστορία κι ένα τεχνολογικό φρεσκάρισμα στήνουν μια ταινία που μπορεί να αφήνει ανεκμετάλλευτες μπόλικες πλευρές της ιστορίας και των δυνατοτήτων της, αλλά σίγουρα προσφέρει δυνατές τρομάρες που ακολουθούν τον θεατή και στον δρόμο για το σπίτι.

Θα περίμενε κανείς από ένα νεαρό σκηνοθετικό δίδυμο κάτι παραπάνω από μια ρουτινιάρικη επιστροφή στον οίκο των Κριντ με ολίγη από ανατροπή κάποιων δεδομένων, δυστυχώς όμως το σενάριο μοιάζει να γράφτηκε έχοντας υπόψη το νεανικό κοινό των multiplex με την ως επί το πλείστον ελλειμματική προσοχή, μένοντας στην επιφάνεια των πραγμάτων και αφήνοντας ανεκμετάλλευτες τις αλληγορικές δυνατότητες του έργου.

Κάποια καλοκουρδισμένα «μπου» δεν φτάνουν για να σώσουν ένα ακόμα θρίλερ τρόμου, το οποίο δείχνει πως έχει βγει από το ίδιο «εύκολο» καλούπι των δεκάδων άλλων πρόσφατων του genre, τα οποία αντί να το ανανεώνουν, περισσότερο το ευτελίζουν.

...άλλη μια ανορθογραφία στο χώρο του μεταφυσικού τρόμου με περίσσευμα σπλατεριάς και υπερβολής...

Πέντε λεπτά πλοκή και τα υπόλοιπα 95 μια παρέλαση κοινοτοπίας και κλισέ που έχουμε συναντήσει (και δυστυχώς θα ξανασυναντήσουμε) σε εκατοντάδες μεταφυσικά θρίλερ τρόμου.