Θέλημα Θεού(2018)

(Grâce à Dieu / By the Grace of God)  Πρώτη προβολή: 04-04-2019

Πετυχαίνει διάνα.

Ο Οζόν έκανε μια μεγάλη, δημοσιογραφικού τύπου, έρευνα, για να γράψει το τελικό του σενάριο, ψάχνοντας σε αρχειακό υλικό και μιλώντας με τα θύματα αλλά και τους συγγενείς τους, για να καταλήξει στην αποκαλυπτική αυτή, δοσμένη με πάθος, ειλικρίνεια και δύναμη, ταινία του.

Με μια κάμερα ευαίσθητη στα πρόσωπα και στις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων της, κρατά την ιδανική ισορροπία συναισθήματος και καταγγελίας, ώστε να ασκεί πραγματικά ακτιβιστική δράση, χωρίς στιγμή να προδίδει τη σημασία της καίριας ιστορίας της.

Στα 137 λεπτά του φιλμ που κυλάνε δίχως τίποτα να μοιάζει περιττό ή βαρετό, ο Οζόν κατορθώνει να χωρέσει σχεδόν όλες τις αποχρώσεις μια αληθινά πολύπλοκης ιστορίας και δεν είναι παρά ελάχιστες οι στιγμές που κάτι μοιάζει έστω και λίγο προφανές ή εύκολο.

Αργυρή Άρκτος στο Βερολίνο για ένα κοινωνικά επείγον, επικεντρωμένο στην (αληθινή) πληροφορία δράμα, το οποίο θίγει εύστοχα και διακριτικά θέματα πίστης, εμπιστοσύνης, συγχώρεσης και συλλογικής ευθύνης.

Συγκινεί στις βιωματικά αναγνωρίσιμες σκηνές του με τους βασικούς πρωταγωνιστές Μ. Πουπό, Ντ. Μενοσέ και Σ. Αρλό σε αρμονία με την ηθελημένη απόσταση από το χειριστικό μελό και σοκάρει δυνατά ως ψύχραιμη καταγραφή των γεγονότων που αποκαλύπτει έναν φαύλο συστημικό κύκλο φίμωσης της αλήθειας, όχι μόνο μέσα στην εκκλησία αλλά και στον εγγύτερο δορυφόρο της, την οικογένεια.

Χωρίς να γίνεται στιγμή μελό, αλλά με ολοφάνερο πάθος για το «δίκιο που πνίγει» τους ήρωες (σε ένα δεύτερο επίπεδο το φιλμ μιλά για τον εύθραυστο συναισθηματικό κόσμο των αντρών και τη δυσκολία έκφρασής του), ο Οζόν υπογράφει την πιο τίμια, άρτια, τολμηρή και πολιτική ταινία του εδώ και αρκετό καιρό.

Αυτό που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη είναι να παρακολουθήσει μεθοδικά την ενδυνάμωση ενός τολμηρού δικτύου ανθρώπων που αποφασίζει μετά από χρόνια να μιλήσει απέναντι σε ένα σύστημα που δεν ακούει. Σε μία παράδοση αποσιώπησης των σκανδάλων από πλευράς τόσο της εκκλησίας, όσο και των οικογενειών, ο Οζόν διαχωρίζει την πίστη από το έγκλημα και αποτυπώνει τα τραύματα, τις επιπλοκές και το θάρρος των θυμάτων, ανθρώπων που στερήθηκαν την παιδική τους ηλικία και πολύ πιθανό το δικαίωμα σε μία καλύτερη ζωή.

Ο Οζόν προσεγγίζει ολομέτωπα, με πολύ λόγο και απουσία επίδειξης ή προσποίησης το θέμα του μέσα από αληθινά πρόσωπα με αλλαγμένα ονόματα που λειτουργούν σαν ξεχωριστά δείγματα μιας τραγικής συγκάλυψης δεκαετιών, με διαφορετική εξέλιξη στη ζωή τους.

Ο Ozon σε μία άνιση φιλμογραφία, με πολύ συχνή παρουσία ειδικά τα τελευταία χρόνια που κάνει σχεδόν κάθε χρόνο ταινία, δημιουργεί μία ακόμα μέτρια ταινία στο βιογραφικό του που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη αν διαχειριζόταν πιο τολμηρά το υλικό του και όχι με έναν πολύ επιφανειακό τρόπο.