Ο Κορσικανός(2017)

(Une Vie Violente / A Violent Life)  Πρώτη προβολή: 02-05-2019

Όσο σε συναρπάζει με την ένταση που προσδίδουν οι κώδικες του δραματικού θρίλερ από τον γεννημένο στην Κορσική Τιερί ντε Περετί άλλο τόσο σε προβληματίζει η πλοκή που εύκολα περνάει από το ένα σετ λεπτομερειών της πολύπλευρης σύγκρουσης στο άλλο.

Ο δημιουργός του «Apaches» που στο φεστιβάλ Καννών το 2013 ήταν υποψήφιο για την Χρυσή Κάμερα, προβαίνει σε ένα λιτό και σκεπτόμενο σχόλιο-μελέτη για την αναγκαιότητα της βίας, το κόψιμο με τον ομφάλιο λώρο μιας αυτοκαταστροφικής πορείας και την αναζήτηση εναλλακτικών μορφών δράσης του πολιτικού ακτιβισμού

Ο σκηνοθέτης Τιερί Ντε Περέτι, παρακολουθεί με βραδύτητα και χωρίς εξάρσεις –«αδύναμα», είναι ο κλισέ χαρακτηρισμός- τη μεταμόρφωση του Στεφάν, μέσα από τρεις κατά τη γνώμη μου οπτικές: αυτή κατά την οποία η κοινωνία επηρεάζεται από αυτά που συμβαίνουν, η άλλη κατά την οποία ο υπόκοσμος μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτές τις ιδεολογικοπολιτικές εξάρσεις και η τρίτη, που έρχεται ως κερασάκι στην τούρτα, κατά την οποία η ίδια η κοινωνία (με τη σκηνή των γυναικών που συζητούν στο απογευματινό τσάι) μπορεί ανέμελα να απομυθοποιήσει όχι μόνον ιδέες και αγώνες, αλλά και αυτόν ακόμη το θάνατο, όσο βίαια και να έχει επέλθει.

Ικανοποιητικό σε επίπεδο ιδεών, αφηγηματικά χαμηλότονο και σκηνοθετικά λιτό δράμα, που όμως δεν απογειώνει ποτέ την έντασή του.

Λεπτομερής καταγραφή μιας βίαιης περιόδου στο νησί της Κορσικής, όταν ομάδες νέων της περιοχής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτητοποίηση από τη Γαλλία, χτισμένη με γερές βάσεις αλλά και πλήθος πληροφοριών που αποπροσανατολίζουν το φιλμ.

Ο Περετί κάνει μια «ιμπρεσιονιστική» καταγραφή του εθνικιστικού ολέθρου.

Ιδεαλιστικός, τραχύς, σύνθετος αλλά και υπερβολικά πολυλογάς, ο «Κορσικανός» του Τιερί ντε Περετί επιχειρεί να ρίξει φως στην επικίνδυνη ζωή στην Κορσική της δεκαετίας του '90.

Ο δημιουργός- ο οποίος κατάγεται από το πιο ταραχώδες μέρος του νησιού, τη βόρεια Κορσική, τοποθετεί πολλά πρόσωπα (μετρήσαμε πάνω από 30 χαρακτήρες), τα οποία δεν έχουν πάντα μια αποτελεσματική συνεισφορά στη ροή της ιστορίας. Μετατοπίζονται διαρκώς τα πλάνα από σταθερά σε κάμερα στο χέρι και η αφήγηση ταλαντεύεται ανάμεσα στο fiction και στο ντοκιμαντέρ, επίσης είναι αναποτελεσματική η τεχνική αυτή.

Η επιστροφή ενός Κορσικανού στο νησί του για την κηδεία πρώην συναγωνιστή του στις ταραχές της δεκαετίας του '90 βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της ενδιαφέρουσας, αλλά αρκετά προβληματικής ταινίας.

Η ιστορία της ταινίας παρότι ως θέμα μπορεί να κινήσει σχετικά το ενδιαφέρον, είναι φορτωμένη από πολιτικής φύσης, συγκεκριμένες ιστορικές λεπτομέρειες που δύσκολα μπορείς να ακολουθήσεις αν δεν γνωρίζεις καλά τα όσα συνδέουν την Κορσική με την Γαλλία.