Rocketman(2019)

Πρώτη προβολή: 30-05-2019

Η ταινία του δεν είναι μια τυπική βιογραφία, είναι διασκεδαστική και δραματική ταυτόχρονα με στοιχεία μιούζικαλ, σουρεαλισμού και υψηλού θεάματος, όπως άλλωστε ήταν και η πραγματική ζωή του Έλτον Τζον.

Μια «εγκεκριμένη» βιογραφία γίνεται ανυψωτικό μιούζικαλ αλλά και ειλικρινής ψυχανάλυση του glam performer κι εκτοξεύει το ταλέντο του Τάρον Ετζερτον.

Δεν υπάρχει μετάνοια, ηθικό δίδαγμα ή νουθεσία εδώ. Ούτε κάποιο γενικότερο κοινωνικοπολιτικό σχόλιο για την εποχή που μεσουρανούσε ο Έλτον. Η ταινία περιορίζεται σε εξομολογήσεις επί προσωπικού και αναδίδει μόνο αγάπη για την αλήθεια που ελευθερώνει και το ταλέντο που προσφέρεται απλόχερα σαν ευλογία.

Ο αφηγηματικός ιστός της άτολμης αλλά πολύ εμπορικής οσκαρικής βιογραφίας του Φρέντι Μέρκιουρι μοιάζει με αυτήν του «Rocketman» (και οι δύο ταινίες έχουν τον ίδιο σκηνοθέτη). Ευτυχώς εδώ έχουμε ένα πολύ πιο ζωντανό αποτέλεσμα όσο κι αν το σενάριο δεν ξεκαθαρίζει ποτέ τη μοναδικότητα και τη φιλοσοφία του Έλτον Τζον στις στιχουργικές, μελωδικές και αισθητικές του διαδρομές.

Προσθέτοντας στη ζυγαριά και το υποκειμενικό στοιχείο πως ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερος γνώστης του έργου του Elton John και η μουσική του δε μπορεί να με ξεσηκώσει, το Rocketman ήταν μια ικανοποιητική βιογραφική ταινία, άκρως κινηματογραφική, η οποία όμως στη τελική απλά δεν ήταν τόσο πολύ ενδιαφέρουσα για έναν μη φανατικό οπαδό του καλλιτέχνη, και ούτε κατάφερε να με κάνει να επιστρέψω και να θέλω να βάλω να παίζει το Best of του στο Spotify, όπως έκανε κάποια άλλη ;)

Καταλήγει να είναι ακόμα λιγότερο κατά παραγγελία legacy film από το Bohemian Rhapsody. Κι επιτέλους, είναι ευχάριστη αλλαγή να βλέπεις το σπάνιο biopic στο οποίο ο ήρωας δεν έχει πεθάνει όταν ανοίγουν τα φώτα.

Είναι σε κάθε περίπτωση ένα -έστω με κάποιον τρόπο- εφευρετικό οπτικά κομμάτι χολιγουντιανού βιογραφικού storytelling. Έστω κι αν δραματουργικά, τίποτα σε αυτή την ταινία δεν τραγουδά.

Φλασάτη μουσικοχορευτική βιογραφία, η οποία προσπαθεί να οικειοποιηθεί το υπερβολικό, camp στιλ του διάσημου ποπ σταρ κι ένα πολύχρωμο κινηματογραφικό παραμύθι που προτιμά το γκλίτερ από την ψυχολογική εμβάθυνση ή το ουσιαστικό μουσικό σχόλιο.

Η βιογραφία του Φλέτσερ έχει την έγκριση του Έλτον Τζον που ήθελε η ταινία να αποτυπώνει όσο πιο πολλά γίνεται από την πραγματική ζωή του. Αυτό δεν σημαίνει ότι το φιλμ είναι πετυχημένο, αφού σε πολλές περιπτώσεις ακολουθείται η λογική ενός συμβατικού μιούζικαλ, που σχολιάζει τις κρίσιμες στιγμές από τη ζωή του σταρ με περίσσευμα μελοδραματισμού και μουσικοχορευτικών σκετς.

Το «Rocketman» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αρκετά διασκεδαστική μουσική βιογραφία, στημένη (με μια λανθασμένη έμπνευση) σαν μιούζικαλ, η οποία μιλά πολύ, υπόσχεται περισσότερο, αλλά από πράξεις λίγα πράγματα.