Όνειρα σε Ψηλοτάκουνες Γόβες(2018)

(Dumplin')  Πρώτη προβολή: 30-05-2019

Βασισμένη στο ομότιτλο εφηβικό best-seller της Τζούλι Μέρφι και ισορροπώντας ανάμεσα στα στερεότυπα και όλα εκείνα τα στοιχεία που τα καταρρίπτουν, η ταινία της Αν Φλέτσερ είναι αστεία, ευαίσθητη και (σε μεγάλο βαθμό) γνήσια ανατρεπτική. Βοηθούν και έξι νέα – γραμμένα για την ταινία – τραγούδια της Ντόλι Πάρτον!

Μια θεωρητικά σχηματική κομεντί για τη διαφορετικότητα, με βάση το ομότιτλο μυθιστόρημα της Τζούλι Μέρφι, αποκτά στα χέρια της Φλέτσερ μια απρόσμενη φρεσκάδα και μια απρόσμενη ειλικρίνεια.

Συμπαθέστατη ταινία με ακόμα πιο συμπαθείς ερμηνείες, που αποτελεί ιδανική πρόταση αν σας αρέσει το είδος του εφηβικού «coming of age», καθώς και φιλμ σαν το «Miss... με το Ζόρι!».

Μια γλυκανάλατη ιστορία που ακολουθεί κατά γράμμα τις συμβατικές συνταγές των ρομαντικών κομεντί, χαίρει ωστόσο μιας απροσδόκητα ζεστής ερμηνείας από την πρωταγωνίστριά της.

Μεταφορά στην οθόνη, με τις ευλογίες του Netflix και της Τζένιφερ Ανιστον στην παραγωγή, ενός μπεστ-σέλερ της Τζούλι Μέρφι στο περίβλημα μιας εφηβικής δραματικής κομεντί που έχει και πρωτότυπα τραγούδια της Ντόλι Πάρτον καθώς και μία πρωταγωνίστρια-αποκάλυψη. Κρίμα που το μεταξύ άλλων μήνυμα περί «πραγματικής ομορφιάς» περνάει μέσα από τα πολυφορεμένα αμερικανικά ιδεατά κλισέ της καταξίωσης και της αποδοχής.

Η ταινία της Anne Fletcher δεν αποκαλύπτει δα τον τροχό, όμως η καλοσύνη που τη διατρέχει σε συνδυασμό με τη διόλου φτωχή πινακοθήκη των χαρακτήρων που περιβάλλουν την πρωταγωνίστρια καθιστούν την όλη προσπάθεια ως μάλλον την καλύτερη στιγμή μιας μέτριας κατά τα άλλα φιλμογραφίας.

Η ταινία δεν υπόσχεται τίποτα παραπάνω από μια παραβολή αυτοπεποίθησης και ενδυνάμωσης στο πλαίσιο της young adult κατεύθυνσης προς την αποκατάσταση της διαφορετικότητας.

Όλα τα αναμενόμενα στάδια της ρομαντικής κομεντί με μπόλικα στοιχεία προσωπικής ενδυνάμωσης σχηματίζουν μια ευχάριστη, προβλέψιμη ιστορία όπου τη διαφορά κάνει η πρωταγωνιστική παρουσία της Ντανιέλ Μακντόναλντ και οι όποιες μοντέρνες χροιές στη σκιαγράφηση του κοινωνικού περίγυρου.

... αφελέστατη, οριακά γελοία κομεντί που ενώ δείχνει να προσπαθεί να υπερασπιστεί τους υπέρβαρους (που έχουν και αυτοί δικαιώματα στα πάντα, ακόμη και στη φήμη), στην πραγματικότητα έχεις την αίσθηση ότι τελικά τους υποβιβάζει αντιμετωπίζοντάς τους σαν κάτι το «διαφορετικό».

Αφελές και φτωχό αφηγηματικά νεανικό φιλμ με διδάγματα περί εξωτερικής και εσωτερικής ομορφιάς που καταντά προσβλητικό προς τα άτομα που θεωρητικά υποστηρίζει.