Νουρέγιεφ: Το Λευκό Κοράκι(2018)

(The White Crow)  Πρώτη προβολή: 13-06-2019

Δεν επιδιώκει απλώς να αναπαραγάγει τα κουτσομπολιά και τα ντοκουμέντα για την περίοδο που προηγήθηκε της στρατοσφαιρικής του φήμης αλλά να εντοπίσει την ιστορία που ήθελε ο Νουρέγιεφ να πει, τη γωνία αφήγησής του, τον συσχετισμό των βιωμάτων με την έκρηξη στο παγκόσμιο προσκήνιο που θα ακολουθούσε.

Καλοφτιαγμένο

Ενώ η αφήγηση πετυχαίνει διάνα την αίσθηση του τότε καλλιτεχνικού κόσμου παρατηρώντας οποιαδήποτε διάδραση αφυπνίζει τις διαπροσωπικές, καλλιτεχνικές και σεξουαλικές αναζητήσεις του Νουρέγιεφ άλλο τόσο αποπροσανατολίζεται νοηματικά με αχρείαστα άλματα μπρος-πίσω στον χρόνο.

Μια ευπρεπώς κινηματογραφημένη «αναπαράσταση» αυτής της συγκεκριμένης φάσης της ζωής του Νουρέγεφ (η οποία αποδείχθηκε μία από τις πιο κρίσιμες της ζωής και της καριέρας του) είναι η προτεραιότητα του σκηνοθέτη και υπηρετεί καλά το όραμά του...

Ο Φάινς έχει την απόσταση που χρειάζεται τόσο από τα ιστορικά γεγονότα όσο και από τον ήρωά του τον οποίο υποδύεται ο άγνωστος ουκρανός χορευτής Ολέγκ Ιβένκο, που μοιάζει καταπληκτικά του Νουρέγιεφ. Η γραφή του, αν και φλερτάρει με τον ακαδημαϊσμό, δεν γίνεται ποτέ βαρετή ή συμβατική, καθώς σε κάθε σκηνή εντοπίζει το ξεχωριστό σημείο που προσθέτει μια νέα πινελιά στην καλοφτιαγμένη βιογραφία του.

Η ζωή του Νουρέγιεφ μέχρι την φυγή του στη Δύση το 1961 σε μια αξιοπρεπή και ποιοτικών προδιαγραφών παραγωγή του BBC.

Παρά την ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια στην προσέγγιση και τον χαρισματικό πρωταγωνιστή της, αυτή η βιογραφία υπολείπεται στην υποκριτική δύναμη και στο θάρρος που θα αναλογούσαν σε ένα πορτρέτο του Νουρέγιεφ.

Ο Ρέιφ Φάινς ακολουθεί τα «βήματα που γοητεύουν» και σκηνοθετεί τη βιογραφία του Ρούντολφ Νουρέγιεφ με έναν χαμηλόφωνο τρόπο, που δεν ταιριάζει στη φλογερή προσωπικότητα του κορυφαίου χορευτή.

Ο Ρέιφ Φάινς σκηνοθετεί την κινηματογραφική βιογραφία του Ρούντολφ Νουρέγιεφ, αλλά δεν φτάνει ποτέ στην... αραμπέσκ.

Αν είσαι των βιογραφιών και δη παγκοσμίως διάσημων προσωπικοτήτων όπως ο Νουρέγιεφ, ίσως να σε ελκύσει, ιδιαίτερα επειδή καταπιάνεται αποκλειστικά με τα χρόνια λίγο πριν και ακριβώς έως και την αποστασία του, ενώ ρίχνει μια καλο-ερευνημένη ματιά στο, θαρρείς ανέκαθεν, «κλειστό» μπαλετικό σύμπαν. Τώρα, αν καταλήξεις να κοιτάς το ρολόι σου ανά δεκάλεπτο ενώ αναρωτιέσαι αν η κοιλίτσα του Ρέιφ Φάινς είναι αληθινή ή προσθετικό, αυτό θα συμβεί με δική σου ευθύνη...