Κορίτσια Κάποιας Ηλικίας(2019)

(Poms)  Πρώτη προβολή: 13-06-2019

Η ουσία είναι ότι όλοι οι χαρακτήρες είναι γλυκείς, συμπαθητικοί και «έξω καρδιά» με την ταινία να αφήνει συνολικά καλές εντυπώσεις.

Δοκιμασία κριτικής καλοήθειας – που θα την περάσουμε με καλό βαθμό – για ένα φιλμ μακράν πιο συνταγογραφημένο απ' όσο επιτρέπει το σύστημα κινηματογραφικής υγείας και απειλητικά συγκαταβατικό για τις σημασίες που θέλει να εξυπηρετήσει.

Προσωπικά είμαι μαζί με τα κορίτσια (ανάμεσά τους η Νταϊάν Κίτον, η Τζάκι Γουίβερ και η Παμ Γκριρ) αλλά επειδή θέλω να είμαι και ειλικρινής, μόνο που τις έβλεπα να κάνουν προπόνηση τρόμαζα.

Μ' ένα σενάριο εξαιρετικά ανέμπνευστο, με διαλόγους που οι κυρίες μοιάζει ν' αυτοσχεδιάζουν, καθώς δεν περιλαμβάνουν ποτέ τίποτε περισσότερο από τα απολύτως προφανή, με μια αλλόκοτη επιλογή να αφήσει πολλές από τις ηρωίδες εντελώς αναξιοποίητες, σαν την Παμ Γκριρ, η ταινία προσφέρει απλώς μια χαριτωμένη ευκαιρία να βλέπουμε τις πρωταγωνίστριες σε έξαλλες χορευτικές φιγούρες και να θυμόμαστε ότι η ηλικία είναι συχνά θέμα επιλογής – αλλά όχι επειδή μας βοηθά η ταινία σ' αυτό.

Η Νταϊάν Κίτον και η Τζάκι Γουίβερ, δύο σπουδαίες ηθοποιοί, προσπαθούν να δώσουν ενέργεια και παλμό σε μια σεταρισμένη ταινία με ευγενείς προθέσεις, αξιοπρεπές καστ (Παμ Γκρίερ, Ρία Πέρλμαν) και φτωχή, ανέμπνευστη εκτέλεση.

Παντελώς κλισέ και προβλέψιμο, δίχως πάθος, δίχως σκηνοθετική ματιά, δίχως ερευνητική διάθεση.

Aπελπιστικά βαρετή και γλυκανάλατη επανάληψη του κλισέ «ποτέ δεν είναι αργά για να κυνηγήσεις το όνειρό σου».

Η αφέλεια και τα κλισέ αλληλοσυμπληρώνονται με σοκαριστικό ρυθμό.

Κομεντί σε αυτόματο πιλότο που ξαναζεσταίνει με τρόπο ανιαρό και χαζοχαρούμενο μοτίβα ξεσηκωμού ενάντια στο κοινωνικό-βιολογικό ρολόι.

Οπου φύγει φύγει!