Ο Έρωτας της Βιρτζίνια Γουλφ(2019)

(Vita & Virginia)  Πρώτη προβολή: 20-06-2019

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι η Βιρτζίνια Γουλφ, παρουσιάζεται με έναν άλλον τρόπο από αυτό που γνωρίζουμε. Είναι ευάλωτη και αμήχανη μπροστά στην ερωτική έλξη που νιώθει, όμως μεταμορφώνεται σε μια θηλυκή και άκρως ερωτεύσιμη παρουσία, που ανακαλύπτει το σώμα της και την σεξουαλική της ταυτότητα.

Αποκαλυπτικό!

Το βιογραφικό φιλμ της Μπάτον δίνει μια ενδιαφέρουσα άποψη πάνω στην προσωπικότητα της Βιρτζίνια Γουλφ, παρότι σκηνοθετικά δεν έχει και τις πιο τολμηρές ιδέες. Πολλά σημεία του φιλμ ίσως μάλιστα να είχαν χαθεί κάτω από το βάρος ενός δυσκίνητου ακαδημαϊσμού, αν δεν υπήρχε η λάμψη του κεντρικού χαρακτήρα ή το θυελλώδες ερωτικό στοιχείο (που ενίοτε παρουσιάζεται αρκετά ρεαλιστικά) με τη δύναμη του παρασκηνίου μιας σημαντικής περιόδου από την ταραχώδη ζωή της Βιρτζίνια Γουλφ.

Η ταινία αναδίδει πετυχημένα την ατμόσφαιρα μιας εποχής τού φαίνεσθαι και την υφή της μνήμης και υποστηρίζεται από δύο τολμηρές και ικανές πρωταγωνίστριες, αλλά μένει παγιδευμένη στη φόρμα της και δεν τολμά, όπως οι ηρωίδες της, να βουτήξει στην ουσία.

Η παραγωγή είναι φροντισμένη, κλασικά βρετανική, που μπορεί να ικανοποιήσει τον μέσο θεατή, παρά το γεγονός ότι φέρνει λίγο σε τηλεταινία. Την ήθελα πιο τολμηρή την ταινία. Και με πιο επεξηγηματικό τρόπο να παρουσιάσει την Vita. Όπως και να έχει, διαθέτει μπόλικο ενδιαφέρον και από ερμηνευτικής αλλά και από ιστορικής πλευράς. Και αυτό είναι κάτι αν μη τι άλλο ενδιαφέρον.

Η Τσάνια Μπάτον κάνει ό,τι μπορεί για να εκμοντερνίσει μια σινε-βιογραφία που δεν μπορεί να ξεφύγει από τα στερεότυπα μιας ευπρεπούς τηλεταινίας.

Όπως η Γουλφ με το «Ορλάντο» γράφει μια μη τυπική βιογραφία, κάτι τέτοιο φαίνεται να ήθελε η Button με μια πιο συμβολικής αξίας ταινία, με όμορφα σκηνοθετημένες σκηνές αλλά και πολλές αδύναμες στιγμές.

Κάποιες ευκολίες (η απεικόνιση της πάθησης της Γουλφ μέσα από προφανή CGI οράματα) και κάποιες ατυχείς απόπειρες εκμοντερνισμού εκτός οποιουδήποτε πλαισίου (το EDM αποχρώσεων μουσικό score αποσπά τελείως αντί να υπογραμμίζει μεταμοντερνιστικά, όπως θα ήλπιζε υποθέτω η Μπάτον) αφήνουν τελικά την ταινία ως ένα καλών προθέσεων, αμήχανο δείγμα βιογραφικού σινεμά.

Το υπερστυλιζάρισμα είναι το πρώτο καταφύγιο του ανούσιου και η λογοτεχνίζουσα αυτή αφήγηση μιας δυνάμει σημαντικής ιστορίας είναι απολύτως ένοχη.

Πληκτικό θέαμα, για το οποίο τόσο το ενήλικο κοινό, όσο και οι λάτρεις του λογοτεχνικού έργου των ηρωίδων στους οποίους απευθύνεται, θα πρέπει να έχουν οπλιστεί με περίσσεια υπομονή.