Γκλόρια(2018)

(Gloria Bell)  Πρώτη προβολή: 05-07-2019

Ένα άβολο, όσο και σιωπηλά καθαρτικό ενδοσκοπικό ρόλερ-κόστερ.

Έτη φωτός μακριά από τις ξεμωραμένες υπερβολές που χαρακτηρίζουν τις ταινίες που ασχολούνται με midlife crisis (και έχουν κυρίως άντρες πρωταγωνιστές), το "Gloria Bell" είναι στον πυρήνα του μια ταινία για τις δεύτερες ευκαιρίες και τους ανθρώπους που έχουν τη θέληση να τις αναζητήσουν και παράλληλα μια πολύ καλή ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς τους πέρα για πέρα αληθοφανείς γυναικείους χαρακτήρες που με μαεστρία χτίζει ο Σεμπάστιαν Λέλιο στις γλυκόπικρες δημιουργίες του.

Πιστότατο ριμέικ του συγκινητικού, βραβευμένου στο Φεστιβάλ Βερολίνου πορτραίτου μιας γυναίκας και μιας ολόκληρης κοινωνικής πραγματικότητας από τον ίδιο σκηνοθέτη.

Με πρωταγωνίστρια και παραγωγό αυτή τη φορά την Τζούλιαν Μουρ, το ριμέικ της ομώνυμης βραβευμένης ταινίας του Σεμπάστιαν Λέλιο σε σκηνοθεσία και πάλι του ίδιου κάνει όλες τις σωστές επιλογές στην επαναφήγηση της ιστορίας, όμως το τελικό αποτέλεσμα – ατυχώς – δε διατηρεί την αρχική ορμή και τραχύτητά του.

Η Μουρ μπορεί να είναι θαυμάσια καθώς χάνεται πραγματικά στο δέρμα της ηρωίδας της, όμως οι λειασμένες, αμερικανοποιημένες «γωνίες» της πλοκής σε ένα κατά τα άλλα πιστό στην πρωτότυπη πηγή σενάριο όπως και η γυαλάδα της εικόνας συγκρούονται με την ποιητική ιδιοσυγκρασία του Λατινοαμερικάνου δημιουργού κοστίζοντας στο φιλμ τον συναισθηματικό του αντίκτυπο.

Κατώτερο από το ομότιτλο της Χιλής!

Στο αμερικανικό ριμέικ δεν μπορούμε να βρούμε σημαντικές διαφορές στη ματιά του Λέλιο –πιο ενισχυμένος ο ειρωνικός χαρακτήρας του σεναρίου γύρω από την ψυχανάλυση και ασχολίες τύπου γιόγκα– αφού σε μεγάλο βαθμό η ιστορία ακολουθεί την προδιαγεγραμμένη πορεία του πρώτου φιλμ.

Μια έξοχη Τζούλιαν Μουρ ξεχωρίζει στο πισωγύρισμα του Σεμπάστιαν Λέλιο στο ριμέικ της ταινίας του από το 2013.

Η ταινία δεν είναι κακή, πάντα βέβαια με ερωτηματικό το πόση αντοχή έχει κανείς για το γεμάτο προφανείς διδακτισμούς, μονοδιάστατα αστραφτερό στυλ αφήγησης και ματιάς του Λέλιο.

Αναίτιο και αχρείαστο αγγλόφωνο remake σε ένα latin φεστιβαλικό «classic» της τρέχουσας δεκαετίας. Όσοι έχουν δει το original, σπουδαίος λόγος για να δουν και τούτο (πέραν των αγαπητών ονομάτων του πρωταγωνιστικού ζεύγους), δεν συντρέχει, αφού πρόκειται περί πανομοιότυπης εκδοχής στο αρκετά πιο αδιάφορό του.