Το Αριστούργημά μου(2018)

(Mi Obra Maestra / My Masterpiece)  Πρώτη προβολή: 11-07-2019

Εντέλει και η απάτη θέλει μαεστρία και τέχνη. Ναι, η απάτη μπορεί να είναι αριστούργημα. Πολύ ωραία ταινία, άλλη μία από το αργεντίνικο σινεμά, που δείχνει το δρόμο του πως μπορούν να γυριστούν μια χαρά εμπορικές ταινίες, χωρίς να χρειάζεται να ταΐζουν σκατά τους θεατές.

Η μαεστρία των Ντουπράτ έγκειται στο ότι οι Αρτούρο και Ρένζο είναι αστείοι, αλλά τρισδιάστατοι χαρακτήρες, γραφικοί, παράξενοι και ταυτόχρονα αληθινοί και ευάλωτοι. Κι όταν η ταινία τραβήξει από το μανίκι την πρώτη σεναριακή ανατροπή της, το ενδιαφέρον μας παραμένει συγκεντρωμένο στην ανανεωμένη σχέση τους, η οποία βάζει απλά μα επώδυνα ερωτηματικά για τη φιλία, την ανθρωπιά και την ατομική ευθύνη.

Με αφηγηματικές εκτροπές και μαύρο χιούμορ που άπτεται της πραγματικότητας, αφήνει την τέχνη της απάτης (σε όλα τα επίπεδα) να κεντρίσει τη συνείδηση του θεατή ενώ παίζει αποτελεσματικά με τις αντιφάσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας, έστω κι αν η ανά σημεία αφήγηση τείνει προς την επεξηγηματικότητα αφαιρώντας πόντους από το στοιχείο της έκπληξης.

Κυλά ευχάριστα και άνετα χάρη στο σοφιστικέ χιούμορ, τις απολαυστικές ατάκες που συνάδουν με την εκκεντρική φύση του καλλιτέχνη και τα λιτά αλλά καίρια ανατρεπτικά επεισόδια που «υμνούν» την ειρωνεία της ζωής.

Με βάση ένα πολύ ωραίο σενάριο και με γεμάτους σαρκασμό έξυπνους διαλόγους, με πλάνα στημένα με ξεχωριστή φροντίδα και με πολύ ωραίους, πρωτότυπους, απ' ότι διαβάζω πίνακες, ο Ντουπράτ έφτιαξε μια όμορφη ταινία, που σχολιάζει την κατάσταση της τέχνης και τον κόσμο που κινείται γύρω της.

Θα πρέπει να επισημάνω κάποια σοβαρά ατοπήματα του σεναρίου, τα οποία δεν θα αναφέρω για να μην προδώσω σημεία που παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Δύο καλοί αργεντίνοι ηθοποιοί, ο Γκιγέρμο Φρανσέγια (τον είδαμε προσφάτως στο «Ενστικτο της ζωής») και ο Λουίς Μπραντόνι υποδύονται τον γκαλερίστα και τον ζωγράφο αντιστοίχως. Η καλή χημεία τους ήταν το μόνο αντίδοτο στις σεναριακές ενστάσεις μου.

Η καλλιτεχνική δημιουργία και τα όρια της, η φιλία ως απαραίτητο συστατικό της, η απόγνωση και το μεγαλειώδες φυσικό τοπίο του Σαν Σαλβαδόρ σε μία ταινία γεμάτη χάρες αλλά με ένα μεγάλο κενό στον πυρήνα της. Αυτό της συναισθηματικής εμπλοκής. Λυπούμαστε αλλά αυτό δεν ήταν το Αριστούργημα του.

Ενας συνδυασμός κωμικότητας και δράματος που έχει πυροτεχνήματα οξυδέρκειας, αλλά κινείται περισσότερο στο προβλέψιμο, στο κλισέ, ακόμα και στους διαλόγους του.

Όλα τα κλισέ για τον κόσμο της τέχνης και την καλλιτεχνική δημιουργία σε μια ανερμάτιστη σάτιρα που διαψεύδει τον τίτλο της.

Buddy movie ή σάτιρα της τέχνης; Ό,τι και να θέλει να πετύχει ο σκηνοθέτης της ταινίας, στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα είναι επιφανειακό και άνισο. Και κάθε άλλο παρά «αριστούργημα».