Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν(2019)

(The Dead Don't Die)  Πρώτη προβολή: 18-07-2019

Ο Τζάρμους αντλεί από διάφορες ταινίες του είδους, ιδιαίτερα όμως από τη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζορτζ Ρομέρο (με αναφορά σ' αυτήν να γίνεται από την πρώτη κιόλας σκηνή στο νεκροταφείο) αλλά και άλλων (από τον Τζον Κάρπεντερ μέχρι τα «Πουλιά» του Χίτσκοκ) για να φτιάξει τη μαύρη, διανθισμένη με απολαυστικές ανατροπές, κωμωδία του, ταυτόχρονα παρωδία του είδους, με στόχο να ξεφύγει από την ταινία τρόμου, με τους ηθοποιούς του (από τους οποίους οι περισσότεροι είναι τακτικοί συνεργάτες του), ιδιαίτερα τον Μάρεϊ και τον Ντράιβερ, να δημιουργούν το ιδιόμορφο χιούμορ deadpan (ένα «στεγνό» χιούμορ) που συναντάμε στις πιο πολλές ταινίες του (από το «Στην παγίδα του νόμου» ως το «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί»).

Με τους Bill Murray και Adam Driver, να πιάνουν τον παλμό μιας Jarmuschικής περσόνας και το υπόλοιπο cast ν' ακολουθεί, ο Jarmusch σκηνοθετεί κάποιες σκηνές με καθηλωτική ατμόσφαιρα και κάποιες άλλες πιο αδύναμα, με την γενική αλληγορία ευστοχότατη αλλά με διδακτισμό δοσμένη σε σημειάκια, το σύνολο είναι αξιοπρόσεκτο, ποιοτικό σινεμά, που δεν ανήκει στις κορυφές του δημιουργού, αλλά αξίζει.

Αυτή τη φορά ο Τζάρμους παίζει πολύ με το σινεμά, αυτοσαρκάζεται, βάζει τους ήρωες της ταινίας να μιλούν για την ίδια την ταινία στην οποία παίζουν. Και όσο για το φινάλε, αυτό κι αν είναι απρόβλεπτο, αφού σύμφωνα με τον Τζιμ Τζάρμους μόνον οι τρελοί έχουν ελπίδα για να επιβιώσουν!

ΟΤ ζάρμους γίνεται κόλαφος για την υλιστική κοινωνία. Παίρνοντας ένα είδος που θεωρητικά είναι από τα πλέον ανάλαφρα και ψυχαγωγικά στο σινεμά, του προσδίδει βάρος ισομερές με ένα έργο γνήσιου προβληματισμού και υψηλής τέχνης, φτιάχνοντας ένα έργο που είναι 100%...Τζάρμους!

Η κλιματική αλλαγή, η καταναλωτική κοινωνία και η Αμερική του Τραμπ μπαίνουν στο στόχαστρο ενός απολαυστικά cool, μελαγχολικά χιουμοριστικού, αλλά και απρόοπτα διδακτικού Τζιμ Τζάρμους, ο οποίος εδώ περισσότερο ανησυχεί (πολιτικά), παρά το απολαμβάνει (κινηματογραφικά).

Όσο γκροτέσκα αστεία φαίνεται μια σκηνή ξεσκίσματος σάρκας μετά καφεποσίας από τον Ίγκι Ποπ σε κατάσταση ζόμπι άλλο τόσο γυμνό σε αιχμηρότητα είναι το περιεχόμενο της κοινωνικής αλληγορίας εκφρασμένο μέσα από χαρακτήρες-σύμβολα μιας εποχής και μιας νοοτροπίας εντελώς σχηματοποιημένους (από την παρέα των χίπστερ έως την σκωτσέζα σαμουράι νεκροθάφτη της Τ. Σουίντον).

Το ποιος θα επιζήσει του ζόμπι ολοκαυτώματος έχει ένα μικρό σασπένς, αλλά η ιδέα και η κομψή, οικονομική εκτέλεση μοιάζουν πλεονασμός και στο συνολικό έργο του Τζάρμους αλλά και στην πολιτική δήλωση που επιχειρεί, εξηγώντας την, αντί να την αφήσει να εννοηθεί από τα προφανή συμφραζόμενα.

Αν σκηνοθετούσε άλλος την ταινία, τα αστεράκια θα ήταν... λιγότερα. Αμαρτία εξομολογημένη, δεν είναι αμαρτία...

Καθόλου για fans των ταινιών τρόμου, ελάχιστα για το «hip» κοινό του σκηνοθέτη που θα «ψαρέψει» από σεβασμό, αλλά θα θέλει να φάει τα ίδια του τα μυαλά μέχρι να περάσουν αυτά τα 104 λεπτά!

Το απόλυτο τίποτα