Εμείς τα Ζώα(2018)

(We the Animals)  Πρώτη προβολή: 10-11-2018

Πρόκειται για μεγαλειώδη κινηματογράφο. Για μια λαμπρή και λεπτομερέστατη αποτύπωση της βίαιης ψυχικής ωρίμανσης του ατόμου, των συναισθημάτων ενός εφήβου, των ψυχολογικών διακυμάνσεων και των πανέμορφων σεξουαλικών ενστίκτων που ολοένα και θεριεύουν. Με τη μεγάλη του εμπειρία στο χώρο του ντοκιμαντέρ, ο σκηνοθέτης μας προσφέρει μια εξοχότατη κατάθεση για το φαινόμενο «άνθρωπος». Από τις ταινίες για τις οποίες χαίρεσαι να πηγαίνεις σινεμά.

Η ταινία έχει μία ελλειπτική αφήγηση, που όπως και το βιβλίο, βασίζεται σε συρραφή στιγμιοτύπων από την καθημερινότητά τους, όπως όταν παίζουν, όταν ακούν μουσική, όταν βλέπουν πορνό και άλλα. Λόγω του ντοκιμαντερίστικου στιλ αλλά και της πολύ ατμοσφαιρικά γήινης φωτογραφίας, η ταινία αποπνέει μία αμεσότητα, μία εγγύητητα προς τους ήρωες, ήρωες όμως οι οποίοι δεν είναι πάντοτε κατανοητοί, λόγω της αποσπασματικότητας.

Με δημιουργικές αναφορές από το σινεμά του Malick, η ταινία προσφέρει μία πλούσια υποκειμενική οπτική στην παιδική ηλικία του ευαίσθητου Jonah. Ένα φιλμ που αναπτύσσεται με γλαφυρό κινηματογραφικό ύφος, αλλά ταυτόχρονα υπόσχεται αφηγηματική λιτότητα, καθώς οι σχέσεις των προσώπων και οι ευερέθιστες ισορροπίες τους αποκαλύπτονται με έναν σταθερό εσωτερικό ρυθμό.

Διαθέτοντας κάτι από Σον Μπέικερ ως προς τη θεματολογία, από ύστερο Τέρενς Μάλικ ως προς την υλοποίηση των σκέψεων και μερικά στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, η ταινία του Ζάγκαρ συγκινεί τον θεατή, κυρίως χάρη στην έκδηλη, ακαταμάχητη στοργή του δημιουργού προς τον κεντρικό του χαρακτήρα. Παρότι σε σημεία μοιάζει να εκβιάζει αισθητά το συναίσθημα του κοινού, αφηγείται μία δύσκολη ιστορία με την καρδιά της να πάλλεται σε απόλυτα ανθρώπινους ρυθμούς.