Μια Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη(2019)

(A Rainy Day in New York)  Πρώτη προβολή: 22-08-2019

Μια κλασική, «κανονική» κομεντί Άλεν που επιστρέφει στην ευελιξία του '80, γεμάτη από χαρισματικό ρετρό και ρομαντική μελαγχολία.

Ο Γούντι Αλεν αφιερώνει στη Νέα Υόρκη, στα νεανικά του χρόνια, στο τυχαίο της ζωής και του έρωτα, στο σινεμά που ξέρει να κάνει καλύτερα μόνο ο ίδιος.

Προβλέψιμος μα βαθιά ρομαντικός και κομψός χιουμορίστας, ο Γούντι Άλεν επανεξετάζει με αφηγηματική λιτότητα και σοφία ζωής τις αναπάντεχες διαδρομές του έρωτα.

Η γοητεία της εξουσίας και του πλούτου είναι εδώ οι βασικές θεματικές του σε ένα σπινθηροβόλο σενάριο που αιχμηρά γυροφέρνει τις διαφορετικές επιθυμίες του πρωταγωνιστικού ζεύγους και παντρεύει κλασικά κινηματογραφικά κλισέ περί έρωτα και τύχης για να ρίξει κατευθείαν βέλη στις σύγχρονες μορφές εξουσίας – είτε πρόκειται για τον Τύπο είτε για το ίδιο το κοινωνικό – ή ακόμα περισσότερο- το χολιγουντιανό σύστημα.

Ρομαντικό και εύκολο στην θέαση του, άλλο ένα φιλμ του Γούντι Άλλεν η Βροχερή Ημέρα στην Νέα Υόρκη προσφέρει 90 λεπτά απλής αλλά τόσο ευχάριστης κινηματογραφικής απόλαυσης. Λίγο αλλά καλό.

Πέρα από το παρασκήνιό του, το «Μια βροχερή μέρα...» είναι ένα μικρής φιλοδοξίας και μεγάλης σαγήνης χαρακτηριστικό δείγμα του σινεμά του Γούντι Αλεν, μια βόλτα ανθρώπινης τρυφερότητας, ακαταμάχητης ανοησίας και υπαρξιακής αδεξιότητας, όπου το τυχαίο και το μοιραίο γίνονται ένα κι όπου η ελαφρότητα, το χιούμορ και το πνεύμα παίρνουν τη θέση του Θεού.

Επιστροφή στη βάση για τον 83χρονο Γούντι με αμφίρροπα αποτελέσματα αλλά και με μια υπέροχη νεαρή πρωταγωνίστρια.

Οι ατάκες του παραμένουν αστείες, έξυπνες, σχολιάζουν από τον ίδιο τον κινηματογράφο και την λογοτεχνία μέχρι τις ανθρώπινες σχέσεις, με αποκορύφωμα την απορία του νεαρού πρωταγωνιστή για το πώς κοπέλες γοητεύονται από μεγαλύτερους, κάτι που αν ξέρεις ότι έχει βγει από την πένα του Allen φαντάζει ακόμα περισσότερο αστείο και αυτοσαρκαστικό.

Τυπικά γουντιαλενικά ερωτικά μπερδέματα με κάποιες καλές σεναριακές στιγμές.

Δεν αντέχω άλλο. Η στενοχώρια έχει γίνει σκέτη σιχασιά.