Η Καρδερίνα(2019)

(The Goldfinch)  Πρώτη προβολή: 19-09-2019

Παρά τη μεγάλης διάρκειας ταινία (2 ώρες και 29 λεπτά), ο σκηνοθέτης Τζον Κρόουλι, μέσα από flashbacks, καταφέρνει να κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή, ο οποίος ξεκινά με την ιδέα ότι βλέπει ένα κοινωνικό δράμα χαρακτήρων, αλλά καταλήγει να παρακολουθεί μια ταινία και αστυνομικού ενδιαφέροντος.

H ταινία παρά τη σχετικά μεγάλη διάρκεια (αν και τις 2,5 ώρες δεν τις λες και «μεγάλη διάρκεια» όταν υπάρχουν και κάτι 4ωρες...) καταφέρνει κι αρπάζει τον θεατή και τον κρατά εκεί, ίσαμε το τέλος. Και τούτο γιατί υπάρχει εξαιρετική αφήγηση κι η αφήγηση εδώ είναι συγκερασμός σκηνοθεσίας και σεναρίου (από διασκευή του βιβλίου της ΝΤΟΝΑ ΤΑΡΤ- θα πούμε παρακάτω γι αυτό διότι εδώ κρύβεται το επίμαχο σημείο) κι υπάρχουν κι εξαιρετικοί ηθοποιοί, εξαιρετική δουλειά στην ανεύρεση ηθοποιών- για να είμαι πιο σαφής.

Ο σκηνοθέτης και η παραγωγή διαθέτουν μεράκι κι αγάπη γι' αυτό που δημιουργούν, το cast είναι ισχυρό, με την Nicole Kidman να δεσπόζει, τα θέματα που θίγονται σημαντικότατα, κάποια επιμέρους προβλήματα ωστόσο, δεν αφήνουν το "Goldfinch" να επικοινωνήσει και να ταυτιστεί με το κοινό.

Τρυφερή, συγκινητική, πανέμορφη, η μεταφορά της «Καρδερίνας» της Ντόνα Ταρτ στην οθόνη από τον σκηνοθέτη του «Μπρούκλιν», Τζον Κρόουλι, είναι μια ταινία που δεν κατορθώνει να ανοίξει τα φτερά της με τον συγκλονιστικό τρόπο που θα ήθελες.

Παρά το καστ των επώνυμων και θαυμάσιων ηθοποιών, παρά την αισθητική πολυτέλεια, τη σκηνοθεσία του Τζον Κρόουλι του «Μπρούκλιν», τη φωτογραφία του μετρ Ρότζερ Ντίκινς, το σενάριο του Πίτερ Στρον που αναμετρήθηκε με το «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» και κέρδισε, η κινηματογραφική «Καρδερίνα» μένει στην Ιστορία (γιατί όχι και στα τεχνικά Οσκαρ) ως ένα φωτογενές, αργόσυρτο, αδιέξοδο, γοητευτικό χάος.

Η αξιοπρεπής Καρδερίνα διαρκεί πολύ και, αν και δεν απογοητεύει συνολικά, μας κάνει να φανταστούμε πώς η κομψότητα και το βασικό της κοντράστ, δηλαδή η ατυχής ζωή ενός παιδιού με ευαισθησίες απέναντι σε ένα ενήλικο σύμπαν κρυμμένων μυστικών και δραματικών ανατροπών, λειτουργεί με καταλύτη την Τέχνη μέσα στο βιβλίο. Κι αυτή είναι μια ήττα στα σημεία.

Ένα πλούσιο ιδεών, βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Ντόνα Ταρτ μεταφέρεται στην οθόνη με δραματικό τυφλοσούρτη. Βραδυκίνητο και μεγάλο σε διάρκεια, περιορίζεται σε μια στείρα εικονογράφηση μιας βαρυφορτωμένης πλοκής.

Το φιλμ διαρκεί δυόμισι ώρες αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα. Καλό καστ πάντως, περιλαμβάνει εκτός άλλων τη Νικόλ Κίντμαν (της οποίας το πρόσωπο είναι πια τόσο εύθραυστο που νομίζεις ότι θα διαλυθεί αν το φυσήξεις) και τον Λιουκ Γουίλσον (σε κόντρα ρόλο ως καταχρεωμένος πατέρας του κεντρικού ήρωα).

Ανισοβαρής, άνευρη και μελοδραματική μεταφορά του βραβευμένου με Πούλιτζερ μυθιστορήματος της Ντόνα Ταρτ.

Κρατάμε τη θετικότατη παρουσία των ηθοποιών, κρατάμε τη φωτογραφία του Ρότζερ Ντίκινς, σημειώνουμε το όνομα του σχετικά καινούργιου στο κινηματογραφικό κουρμπέτι Τρέβορ Γκουρέκις που σχεδόν ελέγχει τονικά όλο το έργο με τη μουσική του και... κοιτάμε το ρολόι στη μιάμιση ώρα περίπου, με την απορία «πού το πάει;». Δεν δίνει απάντηση (σίγουρα όχι ικανοποιητική) η «Καρδερίνα», μία χαμένη ευκαιρία που πήγε από... σεναριακή θρασύτητα. Εσείς που έχετε διαβάσει το βιβλίο, τσακωθείτε παραδίπλα...