Ad Astra(2019)

Πρώτη προβολή: 19-09-2019

Από την τεταμένη και γεμάτη ένταση αρχική σεκάνς, μέχρι το βαθύ και συναισθηματικό φινάλε του, το Ad Astra είναι μια απορροφητική μελέτη χαρακτήρων, μεταμφιεσμένη ως sci-fi περιπέτεια. To Ad Astra είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του 2019.

Ένα πρωτότυπο έργο, ένα παράξενο αστρικό ταξίδι, μινιμαλιστικό στα εφέ αλλά πολύ πλούσιο σε ιδέες και στη φιλοσοφία του. Ενα ταξίδι ενηλικίωσης, προσωπικής κάθαρσης και λύτρωσης.

Μια γοητευτική, ωστόσο, άνιση στην ανάπτυξη και τον σχεδιασμό της διαστημική αποστολή που αφήνει την ισορροπία να γείρει στην πλευρά των απλοϊκών λύσεων και των ηθικοπλαστικών μηνυμάτων.

Πάνω από όλα όμως το φιλμ είναι ένα δυνατό οπτικά επίτευγμα που ακόμη κι όταν οι αφηγηματικές δυνατότητές του δεν αγγίζουν τα υψηλότερα επίπεδα που απαιτεί ένα τόσο φιλόδοξο έργο, καταφέρνει να γίνει αποτελεσματικό και κάποιες ελάχιστες φορές αρκετά συναρπαστικό.

Είναι ένα έργο πάνω στην εσωτερική επούλωση αλλά και την αλλαγή. Μπορεί η ωρίμανση στο voice over του ήρωα να έρχεται ταχέως και κάπως αδικαιολόγητα, όμως το μέλημα είναι να μπορέσουμε να βρούμε τον Άλλον, να ξεφύγουμε από το περίκλειστο, αυτάρεσκο Εγώ

Ο Γκρέι δεν αποφεύγει την πλοκή, μειώνει τα στοιχεία της επιστημονικής φαντασίας προς όφελος της λυρικής περιπέτειας στο Διάστημα, θέτει τον Μπραντ Πιτ, στον ρόλο του εγκρατούς, μοναχικού αστροναύτη και πονεμένου survivor ενός αμφιλεγόμενου πατέρα, ως συνδημιουργό (εκτός από συμπαραγωγός, είναι ενεργά παρών σε κάθε καρέ της ταινίας) και προχωρά, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση στον διάλογο ή φαντασία στην εικόνα, σε μια συνετή, αν και αργή ανάπτυξη χαρακτήρα στο επίκεντρο ενός κολοσσιαίου, συμπαντικού στοιχήματος.

Ενήλικη επιστημονική φαντασία με έντονα φιλοσοφική και ψυχαναλυτική διάθεση, η οποία δανείζεται έτοιμες ιδέες από μια σειρά εμβληματικών ταινιών του είδους.

Ενώ η ταινία θέτει όλες τις σημαντικές, αρχέγονες ερωτήσεις, οι απαντήσεις όπου την οδηγεί ο πάντα συντηρητικός Γκρέι είναι εύκολες και κοινότοπες.

Οπτικά εντυπωσιακό και αφηγηματικά άκρως υποσχόμενο, το «Ad Astra» του Τζέιμς Γκρέι επιλέγει να συμπληρώσει τελικά τα πανέμορφα κάδρα του με υπεραπλουστευμένες απαντήσεις και εύκολες επιλογές.

Μηδαμινή δράση, δήθεν voice-over τονισμοί του «δράματος» για τη ζωή που δεν χάρηκε ποτέ ο ήρωας που υποδύεται ο Μπραντ Πιτ, απιθανότητες που δεν θέλεις να μπεις στον κόπο να εξηγήσεις ρεαλιστικά γιατί θα σου φανεί ακόμη χειρότερο το φιλμ!