Blinded by the Light(2019)

Πρώτη προβολή: 26-09-2019

Χιούμορ και σοβαρά πολιτικά ζητήματα εξισορροπούνται αψεγάδιαστα σε μία από τις καλύτερες ταινίες ενηλικίωσης της χρονιάς. Όλα αυτά παρέα με ένα δυνατό, κλασσικό soundtrack μας κάνουν να αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχουν περισσότερες ταινίες σαν κι αυτή.

Ένα ζωηρό, σχεδόν ντελιριακό, γεμάτο από ροκ μπαλάντες και Μπρους Σπρίνγκστιν- διαδρομές, μιούζικαλ ενηλικίωσης, στην καλύτερη παράδοση του καθιερωμένου στο βρετανικό σινεμά είδους.

Κλασικός λαϊκός βρετανικός κινηματογράφος, χωρίς ίσως το πολιτικό βάθος των ταινιών του Μάικ Λι και του Κεν Λόουτς, αλλά με τη feelgood διάθεση ενός «Μπίλι Ελιοτ» και του «Κάν' το όπως ο Μπέκαμ», της μεγάλης επιτυχίας της Τσάντρα.

Η μεγάλη ταινία για το Αφεντικό και την ενηλικίωση δεν είναι, είναι όμως τόσο λουσμένη στο φως της πίστης, τόσο γεμάτη από την αίσθηση πως διαπνέεται από ένα κοινό σας μυστικό, που αρκεί και με το παραπάνω.

Σε αντίθεση με τις πιο πρωτότυπες συλλήψεις του Yesterday (στο σενάριο) και του Rocketman (στη σκηνοθεσία), το Blinded by the light φαντάζει πιο στρογγυλεμένο και στρωτό, αλλά αποζημιώνει με την αλήθεια που βγάζει.

Τα τραγούδια του Αφεντικού που κατακλύζουν την ταινία είναι το μόνο πραγματικά αυθεντικό στοιχείο της, άλλωστε «ο Μπρους είναι η μόνη αλήθεια σ' αυτόν τον σκατόκοσμο» και ποιος θα φέρει αντίρρηση;

Η Γκούριντερ Τσάντα αναμφίβολα προσφέρει feel good συγκίνηση με μία αληθινή ιστορία κι έχοντας ως όχημα το ηλεκτρισμένο rock 'n' roll σύμπαν του Μπρους Σπρίνγκστιν. Καταφεύγει όμως σε αφέλειες, κλισέ κι ευκολίες που αδυνατίζουν την ταινία από το να γίνει αυτόματα κλασική.

Αν σου αρέσουν οι βρετανικές κομεντί με τους outsiders που γίνονται ήρωες, τότε αυτή είναι ακόμη μία συμπαθής προσθήκη στη φιλμογραφία τους. Αν είσαι (και) fan του The Boss (θα το έχεις καταλάβει από τον μεταφραστικά ανέγγιχτο τίτλο της ταινίας, άλλωστε), τότε η κινηματογραφική επίσκεψη είναι απαραίτητη. Αν δεν εμπίπτεις σε αυτές τις κατηγορίες, τότε αυτή η προβλέψιμα feelgood ιστορία ενδέχεται να σε κουράσει ελαφρώς, αλλά τελικά ίσως σε «πείσει» να φύγεις τουλάχιστον με ένα χαμόγελο από το σινεμά.

Αληθινή ιστορία με κινηματογραφικό άρωμα «Yesterday», πολύ πιο πιστή στους γλυκερούς κανόνες της ρομαντικής κωμωδίας, αφήνει τη μουσική και τους στίχους τού «Boss» να κάνουν όλη τη βρόμικη δουλειά.

Στην γλυκόπικρη κωμωδία της Τσάντα που βρίθει από δεκάδες εθνολογικές και πολιτικές παρατηρήσεις (το συντηρητικό πνεύμα της πανταχού παρούσας Θάτσερ με τους ναζί σκίνχεντς σε τέλεια αντιδιαστολή με τους επαναστατικούς στίχους του «Boss») το κλίμα της εποχής δίνεται απόλυτα πιστά, αν και πολλές φορές το σενάριο κινδυνεύει να βουτήξει στο μελό.