Η Οροσειρά των Ονείρων(2019)

(La Cordillère des Songes / The Cordillera of Dreams)  Πρώτη προβολή: 10-10-2019

Η βιωματικότητα των όσων αφηγούνται ανεβάζει την αξία του συνόλου και καθιστά τον χαρακτήρα του προσωπικό, σαν μια συλλογική εξομολόγηση εκ μέρους του σκηνοθέτη και των ατόμων από τα οποία παίρνει συνέντευξη, η οποία αποκτά θεραπευτική σημασία όσο προχωρά.

Αν έχεις παρακολουθήσει τις έτερες δύο ταινίες, τότε το κινηματογραφικό εισιτήριο γι' αυτήν είναι μονόδρομος, καθώς μάλιστα είναι μάλλον και η πιο σωστά ισορροπημένη από τις τρεις. Αν δεν είσαι του «φεστιβαλικού» ντοκιμαντέρ, κάνε υπομονή με το πρώτο, λυρικό του μέρος και θα αποζημιωθείς με ένα γερό ιστορικό «χαστούκι» στο δεύτερο, με μια σειρά από αμείλικτα σκληρές εικόνες και δύσκολες αφηγήσεις. Αν, πάλι, είσαι της ιδεολογίας του «κι εμείς στη δικτατορία περνάγαμε καλύτερα», μάλλον θα σε δυσαρεστήσει...

Με τις μαρτυρίες που παρουσιάζει, ο Γκουσμάν αποκαλύπτει μια κοινωνία που μοιάζει με εφιάλτη και πλέον δεν αναγνωρίζεται ούτε από τα βουνά της ούτε, φυσικά, από τον ίδιο, δικαιολογώντας ξεκάθαρα την αποστροφή που νιώθει για όλα όσα λάτρεψε στα νεανικά του χρόνια.

Μετά τα «Νοσταλγώντας το Φως» και «Το Μαργαριταρένιο Κουμπί», ο κορυφαίος ντοκιμαντερίστας Πατρίσιο Γκουσμάν ολοκληρώνει την τριλογία του πάνω στη σχέση του χρόνου και του φυσικού τοπίου με τη φιλοσοφία και την πολιτική.

Το τρίτο είναι και το λιγότερο εντυπωσιακό κεφάλαιο του τρίπτυχου, περιορισμένο σημαντικά στο σκεπτικό του (ο Γκουζμάν εκθέτει την προσωπική του άποψη ανατρέχοντας στις βιωματικές του μνήμες με επικριτική στάση απέναντι στους αμνησιακούς ομοεθνείς του) ενώ η επαναλαμβανόμενη χρήση των αεροφωτογραφιών – επιβλητική μεν – δεν αρκεί για να δώσει μια ικανοποιητικά αλληγορική διάσταση στη σύγχρονη πραγματικότητα του μητροπολιτικού Σαντιάγκο κατά πως υπαγορεύει το στυλ της αφήγησης.

Ο κορυφαίος ντοκιμαντερίστας Πατρίσιο Γκουσμάν κλείνει με ένα αμιγώς προσωπικό φιλμ μια σπάνιας σύλληψης τριλογία («Νοσταλγώντας το Φως», «Μαργαριταρένιο Κουμπί») ολοκληρώνοντας την μοναδική περιήγηση στη χώρα καταγωγής του, κατά την οποία ψηλάφησε μέσα από το ατάραχο φίλτρο της άχρονης Φύσης τις ανοιχτές πληγές που άφησε στη Χιλή η δικτατορία του Πινοσέτ.

Περισσότερο προσωπικός από ποτέ άλλοτε, κλείνει τη τριλογία με μια αισιόδοξη ματιά καθώς θέλει να ελπίζει πως η Χιλή θα ξαναβρεί τον νεανικό της ενθουσιασμό, αναγεννημένη από τις στάχτες, φτάνει να σταματήσει να αρνείται να κοιτάξει κατάματα τα όσα συνέβησαν στο οδυνηρό ιστορικό παρελθόν της.

,,,ο Πατρίσιο Γκουσμάν με τη νέα ταινία του και κάνει, για άλλη μια φορά, τη φωνή της Χιλής ν' ακουστεί, πιο δυνατά και πιο θλιμμένα από ποτέ.

Το όραμα του Γκουσμάν είναι η "μεταφορική" σύνδεση της πολιτικής ταυτότητας της Χιλής με το σύμπαν, τη γεωλογία και με τους μύθους της. Η ιδέα του είναι εξαιρετική και πρωτόγνωρη στο χώρο του κινηματογράφου. Οι ρωγμές των βουνών μας μεταφέρουν συνειρμικά στις κοινωνικές ρωγμές του 21ου αιώνα στη Χιλή.

Κουραστικό!