Οι Άθλιοι(2019)

(Les Miserables)  Πρώτη προβολή: 14-11-2019

Οπωσδήποτε!

Πηγαίος ρεαλισμός και μια απίστευτη ενέργεια είναι τα χαρακτηριστικά μιας ταινίας στην οποία κινηματογραφούνται μερικές ημέρες από την αφόρητη ζωή στις δύσκολες περιοχές περιχώρων του Παρισιού, εκεί όπου σε μόνιμη βάση, επικρατεί η ένταση, ο φόβος και αυτή η εφιαλτική αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή κάτι πολύ άσχημο μπορεί να συμβεί.

Με ωμή καταγραφή μιας απελπιστικής πραγματικότητας από τα παρισινά προάστια, κάμερα στραμμένη στα βαθύτερα αίτια του «διαχρονικού προβλήματος» των αναξιοπαθούντων αυτής της γης και ηλεκτρισμένη ενέργεια ακόμη και στα πιο ανεπαίσθητα σημεία του έργου, οι σύγχρονοι «Άθλιοι» εκφράζουν την ανησυχία του σκηνοθέτη για τις συγκρουσιακές σχέσεις που σιγοβράζουν.

Ντοκιμαντερίστικο στυλ αφήγησης που, ωστόσο, δεν αποφεύγει εντελώς την κριτική απέναντι στη βαναυσότητα της αστυνομίας (και της προβληματικής αστυνόμευσης μιας ευαίσθητης ταξικά περιοχής), αλλά και ταιριαχτά άβολο... σασπένς στην ατμόσφαιρα πριν το ξέσπασμα της βίας, σε ένα αρκούντως πρωτότυπο φιλμ.

Βγαλμένο από τα γκέτο του Παρισιού και έχοντας αποσπάσει το Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών, το ψυχωμένο αλλά στα όρια του διδακτισμού ντεμπούτο του Λαντζ Λι μας συστήνει σε ένα νέο και άκρως ελπιδοφόρο σκηνοθετικό βλέμμα.

Aυτό εδώ δεν είναι, δυστυχώς, το νέο «Μίσος», οι ήρωές του αλλά και το γεμάτο αδρεναλίνη τελευταίο μέρος εγκλωβίζονται στα στερεότυπα και σε μια χειριστική συναισθηματική υπερβολή. Έστω κι έτσι, αυτή ακριβώς, με τη δύναμη της νεότητάς της και με την πολιτική της ακρίβεια, είναι η ταινία που χρειάζεται σήμερα η Γαλλία, αλλά και η Ευρώπη της ανισότητας και της κοινωνικής αστάθειας: αυτήν ο Λι επιλέγει να την κάνει λαχανιασμένο σινεμά.

Η ταινία του είναι σφιχτή, ζωηρή και επείγουσα, σηματοδοτώντας την έλευση ενός αξιόλογου ταλέντου στον γαλλικό κινηματογράφο.

Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες για μια σκηνοθετημένη με νεύρο και ρεαλισμό αστυνομική περιπέτεια (αλά «Ημέρα Εκπαίδευσης»), η οποία δεν αποφεύγει το διδακτισμό και τη δραματική υπερβολή.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο ντοκιμαντερίστας Λατζ Λι επιχειρεί να καταγράψει, με ηλεκτρισμένη εικόνα αλλά κι αναπόφευκτα κλισέ, τη ζωή στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού.

Ένα ενίοτε εκρηκτικό φιλμ για τη σύγχρονη γαλλική κοινωνία (και όχι μόνο), που κάπου όμως στέκει ανολοκλήρωτο απέναντι στο θέμα του. Δεν απευθύνεται απαραίτητα μόνο στους φίλους τού κάπως πιο «intellectuel» γαλλικού κινηματογράφου, μιας και o ρυθμός είναι γρήγορος, το δε θέμα νεανικό και επίκαιρο.